“ขัดขวางการสร้างบุญ การถือศีลมันไม่ดีนะฝ้าย แม่อยากไปทำจิตใจให้สงบสุข จะเอาบุญมาเผื่อลูกเผื่อหลานด้วย ฝ้ายก็อยู่บ้านนี่แหละ มีรบคอยช่วยงานอยู่แล้วไง” แก้วกานดาเพียงแต่ตวัดสายตามองคนที่นั่งข้างๆ อาหารค่ำวันนี้ไม่อร่อยเอาเสียเลย มือบางรวบช้อนแล้วยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม
“อิ่มแล้วเหรอลูก” ธาดาเอ่ยทักอย่างเป็นห่วง
“อิ่มแล้วค่ะ ฝ้ายขอตัวไปพักผ่อนก่อนนะคะ” แก้วกานดาเดินขึ้นบ้านไปแล้ว นักรบสบตาผู้สูงวัยทั้งสองด้วยแววตาเศร้า ทั้งสองได้แต่ยิ้มให้กำลังใจ การปล่อยให้แก้วกานดาได้อยู่กับนักรบลำพังอาจจะทำให้ลูกสาวของตนได้พบคำตอบของหัวใจตนเองเสียที
บิดาและมารดาของแก้วกานดาออกจากบ้านแต่เช้า หญิงสาวมองตามรถจนลับสายตา เธอเหมือนเด็กงอแงที่ไม่อยากให้พ่อแม่ไปไหนไกล หัวใจดวงน้อยเต้นโครมครามขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ เมื่อเธอคิดว่าต้องอยู่ร่วมชายคากับผู้ชายที่เป็นตัวการทำให้เธอต้องหนีมาอยู่ที่นี่ หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าปอด
