บทที่ 23
ต่อปากต่อคำ
คิรินยังยืนขวางหน้าไอ้แม็กเอาไว้เหมือนเดิม สายตามันเย็นเฉียบจนอีกฝ่ายชะงัก ฉันล่ะกลัวใจมันจริง ๆ ส่วนคิรัณยังจับมือฉันไว้เพื่อเตือนสติให้ฉันใจเย็นลง
"ไปกันเถอะ" คิรัณพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ เขาไม่อยากให้ทุกคนมีเรื่องมีราวใหญ่โต มันเสียเวลาทั้งเรื่องเรียน ไหนจะต้องไปโรงพักกันอีก
ฉันมองหน้าไอ้แม็กเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหัวเราะออกมาเบา ๆ จนป่านนี้มันก็ยังคิดว่าเป็นความผิดของฉันอยู่สินะ
"มึงไม่ต้องมาโทษกูหรอกว่ากูเป็นสาเหตุที่ทำให้มึงเป็นแบบนี้ สิ่งที่มึงทำเลวมันเลวมาจากสันดานของตัวมึงเองทั้งนั้น"
"เอวา!"
"มึงกับกูจบกันไปตั้งแต่วันที่มึงเลือกไปนอนกับคนอื่น ทุกอย่างระหว่างเรามันก็จบแล้ว มึงไม่มีสิทธิ์มาชี้หน้าว่ากูบกพร่องอะไรทั้งนั้นเพราะคนที่เหี้ยคือมึงไม่ใช่กู!"
ไอ้แม็กมันได้แต่กำหมัดแน่น สีหน้าของมันทั้งอายทั้งโมโหแต่ก็พูดอะไรออกมาไม่ได้เพราะมีสายตาของคนรอบข้าง
