หนีติณณ์ - 5 กลัวหรอครับ (แล้วทำทำไม)🔥

#00.42 น. ร่างเล็กนอนอยู่บนเตียงด้วยความรู้สึกเหนื่อยล้า สายตาเหม่อลอยท่ามกลางเรื่องราวถาโถม แทนที่จะสบายใจกลับกลายเป็นพะวง ความเงียบของติณณ์ทำให้ใบชารู้สึกใจคอไม่ดี เปลือกตาหนักอึ้งค่อยๆหลับลงอย่างเชื่องช้า พยายามกลืนก้อนความรู้สึกกลัวเข้าไปข้างใน ติ๊ง~ เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ที่วางอยู่ตรงหัวมุมเตียงดังขึ้น ทำให้ใบชาชะงักพร้อมกับตาเบิกกว้าง หัวใจดวงน้อยเต้นตุบตับอย่างรู้สึกระแวง ปกติเวลานี้น้ำขิงไม่เคยส่งข้อความมาหาเธอ ความคิดว่าอาจจะเป็นเขาไหลกลับเข้ามาในหัว ร่างเล็กถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนมือสั่นน้อยๆจะเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์ ทันทีที่หน้าจอสว่างขึ้น ความรู้สึกหนักอึ้งก็คลายหายไป ใบชาถอนหายใจออกมาอีกครั้งอย่างโล่งอก รอยยิ้มเผยบนใบหน้าหวาน เพราะข้อความที่ได้รับมาจากเพื่อนสนิท แชต : น้ำขิง น้ำขิง : พรุ่งนี้พี่อาร์ทชวนไปปิกนิก ไปด้วยกันนะชา เดี๋ยวแวะไปรับ หลังจากเห็นข้อความจากน้ำขิง เธอก็เผลอยิ้มกว้างจนเห็นฟันเรียงสวย ก่อนจะแตะนิ้วลงบนแป้นพิมพ์เพื่อตอบกลับ ใบชา : ได้สิ มาตอนกี่โมง น้ำขิง : สายๆหน่อย น่าจะแปดโมงเช้า ใบชา : เดี๋ยวชาแต่งตัวรอ มือเล็กพิมพ์ตอบกลับด้วยความรู้สึกตื่นเต้น นานๆทีได้ออกไปพักสมอง อาจจะทำให้เรื่องราวกังวลลดลงไปได้บ้าง น้ำขิง : มีคนแอบยิ้มอยู่รึเปล่าน๊า ใบชา : ไม่ต้องแซวเลย ขิงก็รู้ดีนี่ น้ำขิง : เพื่อนฉัน เมื่อไหร่จะบอกความรู้สึกเขาไปซักที คราวนี้อย่าให้พลาดโอกาสนะ ขิงชงให้แล้ว อาร์ทคือลูกพี่ลูกน้องของน้ำขิง ซึ่งเขารู้จักกับใบชาตั้งแต่ตอนเข้าเรียนมหาลัย เพราะน้ำขิงเป็นคนแนะนำให้รู้จัก ถึงไม่ได้สนิทกับใบชามาก แต่เจอหน้ากันก็ทักทายตลอด ใบชา : ชาไม่กล้าพอ เอาไว้ก่อนได้ไหม น้ำขิง : ตลอดเลยยัยชานี่นะ ใบชา : ก็คนมันเขินนี่น่า Read… รอยยิ้มเผยบนมุมปากเล็ก หลังจากจบประโยคสนทนากับเพื่อน อาร์ทเป็นรุ่นพี่ในคณะที่ใบชาแอบปลื้มมานาน เขาเก่งทุกด้าน ทั้งการเรียนและเรื่องเล่นกีฬา ฐานะทางบ้านก็ค่อนข้างดี ใบชาได้แต่แอบมองเขาจากด้านหลังมาตลอด เพราะคิดว่าตัวเองไม่เหมาะสมกับคนอย่างเขา วันต่อมา.. อาร์ทส่งข้อความมาบอกใบชาตั้งแต่เช้าแล้วว่าจะแวะมารับ ใบหน้าสวยดูสดใสขึ้น เมื่อนึกถึงตอนได้อยู่ใกล้ชิดกับคนที่แอบชอบมานาน รอยยิ้มหวานปรากฏบนใบหน้า พลางเตรียมขนมและของกินที่เขาชอบใส่กล่องไปฝาก เธอนึกในใจว่า หากไม่โดนติณณ์ตามจนหวาดระแวง ชีวิตของเธอคงจะมีความสุขมากกว่านี้ ไม่นานรถหรูก็แล่นเข้ามาจอดหน้าห้องเช่า พร้อมกับร่างของเพื่อนสนิทและรุ่นพี่สุดหล่อเดินลงมาจากรถ “เอากระเป๋ามานี่ เดี๋ยวพี่ช่วยถือ” “ขอบคุณค่ะพี่อาร์ท” ร่างเล็กยื่นกระเป๋าให้คนตรงหน้า ก่อนจะยิ้มให้บางๆ แล้วกันกลับไปทักทายน้ำขิง “ไม่ได้ไปปิกนิกแบบนี้มานานแล้วเน้อะ” “ขิงถึงทักไปชวนไง อยากให้ชาไปด้วยจริงๆ” ร่างเล็กหันมายิ้มให้กับเพื่อนสนิทก่อนหัวเราะด้วยกันเบาๆ ใบชารู้สึกดีใจมากที่มีเพื่อนแบบน้ำขิง เธอเป็นเหมือนของขวัญที่พระเจ้าส่งมาให้เลย “สาวๆ ไปขึ้นรถกันได้แล้วครับ” เสียงเรียกของคนร่างใหญ่ทำให้สองสาวยืนคุยกันอยู่หยุดชะงัก ก่อนจะหันมาตอบกลับ “ค่ะ พี่อาร์ท” รถหรูแล่นไปตามถนน ออกนอกเมืองไปเรื่อยๆ คนหลังพวงมาลัยเปิดเพลงคลอเบาๆ ทำให้คนร่างเล็กเผลอโยกตัวตามจังหวะ น้ำขิงบอกให้ใบชาไปนั่งข้างหน้ากับอาร์ทจะได้แอบมองใกล้ๆ มันยิ่งทำให้เธอใจสั่นแอบเขินจนหน้าแดง บรรยากาศภายในห้องโดยสารเต็มไปด้วยความสุข ใบชาลืมเรื่องของคนร่างสูงไปเสียสนิท เพราะเธอกำลังแอบมองอาร์ท ขณะเขากำลังขับรถอยู่ ทว่า เสียงขัดจังหวะก็ดังขึ้นราวกับแกล้งให้ร่างเล็กตกใจ “อะแฮ่ม วิวดีเน้อะ” “อื้ม วิวดีมาก” ใบชาหันไป พร้อมกับทำหน้าดุใส่น้ำขิงอย่างไม่จริงจังนัก ทว่า มันกับทำให้คนแกล้งรู้สึกมีความสุขจนเกือบจะกลั้นเสียงหัวเราะเอาไว้ไม่อยู่ เพียงแค่เห็นเพื่อนตัวเล็กรู้สึกสนุกสนาน น้ำขิงก็ดีใจมากแล้ว เพราะหลายวันผ่านมาใบชาเอาแต่กังวลว่าจะโดนติณณ์ตาม พอคิดดูแล้วก็รู้สึกสงสารเพื่อนจริงๆที่ต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ ไม่นานรถก็แล่นเข้ามาจอดในลานปิกนิก ขาเรียวก้าวลงจากรถพร้อมกับสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าเต็มปอด ก่อนจะช่วยกันขนของลงมาจากรถ แล้วปูเสื่อนั่งชมวิว พร้อมกับกินขนมและผลไม้ที่เตรียมมา “ชาทำข้าวผัดไข่ที่พี่อาร์ทชอบมาฝาก” ร่างเล็กพูดพร้อมกับยื่นข้าวกล่องให้เขา เธอหลบหน้า ไม่กล้าสบตาตรงๆ เพราะกลัวจะเสียอาการ “ขอบคุณมากนะชา จำของโปรดพี่ได้ด้วย” เสียงทุ้มเข้มเอ่ยออกมาอย่างรู้สึกประหลาดใจ เขามองใบชาด้วยแววตาปลาบปลื้ม อาร์ทรู้สึกดีทุกครั้งเวลาใบชาทำอะไรแบบนี้ให้ มันทำให้คนได้รับรู้สึกอบอุ่น ร่างเล็กรีบหลบสายตาคู่คมที่กำลังหันมายิ้มให้ น้ำขิงเห็นเพื่อนเริ่มทำตัวไม่ถูก ก็รีบเอ่ยปากขึ้นมาทันที “แล้วของฉันล่ะยัยชา” “อ่า นี่ไงของขิง ข้าวไข่เจียวพิเศษใส่ซอสมะเขือเทศเยอะๆ” “ชานี่ใส่ใจคนอื่นไม่เปลี่ยนเลยนะ” “อื้ม กินเยอะๆเลย” ใบชาอยากให้ช่วงเวลาที่มีความสุขแบบนี้อยู่ไปนานๆ เสียงพูดคุย รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ มันทำให้ร่างเล็กรู้สึกดีมาก ระหว่างปล่อยเวลาให้ไหลไปเรื่อยๆ พระอาทิตย์ก็เริ่มจะตกดิน ไม่นานก็ถึงเวลาเก็บของกลับ ติณณ์กลับมาถึงไทยเมื่อสองวันที่แล้ว เขายุ่งวุ่นวายอยู่กับการวางแผนลงโทษเหยื่อ จะเซอร์ไพรส์เธอแบบไหน ให้รู้สึกดีใจจนพูดไม่ออก เพราะกว่าจะซื้อตึกนี้มาได้ ติณณ์ให้ลูกน้องเจรจาอยู่นาน แต่ในที่สุดก็ได้มา เพราะไม่มีอะไรที่เงินซื้อไม่ได้ แค่ต้องใช้เงินให้มากพอในการเล่นเกม ร่างสูงแวะเข้าไปสำรวจภายในห้อง ตอนที่เธอไม่อยู่ สายตาคู่คมกวาดมองดูรอบๆ ก่อนจะแสยะยิ้มมุมปาก พลางนึกในใจว่า หากนั่งรอเหยื่ออยู่ในนี้ คงเป็นความคิดที่ไม่เลว ดูซิว่า..ถ้าเข้ามาแล้วเจอเขา เธอจะทำหน้าตายังไง จะตกใจจนร้องไห้ออกมาเลยหรือเปล่า ใบชาแพ้ตั้งแต่ก้าวเข้ามาในชีวิตของเขาแล้ว ดวงตากลมยืนมองดูห้องของคนร่างเล็กอย่างเลือดเย็น เขารู้สึกพอใจมากที่เกมนี้เป็นคนคุมเอง ถึงเวลาลงโทษกระต่ายตัวน้อย ซึ่งก่อนหน้านี้ได้ทำกับเขาไว้อย่างเจ็บแสบ ตัดมาทางฝั่งของใบชา.. หลังจากแยกกับน้ำขิงอยู่หน้าห้องเช่า ใบชาก็รีบถือของเดินขึ้นบันได วันนี้เธอรู้สึกสนุกมาก แถมยังได้อยู่ใกล้ชิดกับคนที่แอบชอบมานาน มันเป็นความรู้สึกที่ลงตัวสุดๆ ร่างเล็กเดินขึ้นมาจากบันได จนมาหยุดอยู่หน้าหน้าห้องของตัวเอง แต่แล้วก็ต้องรู้สึกตกใจเพราะไฟในห้องยังเปิดอยู่ ใบชาคิดว่าเมื่อเช้าเธอคงรีบออกจนลืมปิด ปากบางบ่นขมุบขมิบให้กับความสะเพร่าของตัวเอง แบบนี้คงต้องจ่ายค่าไฟเพิ่มมากขึ้น มือเล็กล้วงรีบหยิบกุญแจอยู่ในกระเป๋า แล้วนำออกมาไขอย่างไม่รีบร้อนนัก ก่อนจะเอื้อมมือจับลูกบิดแล้วเปิดประตูเข้าไปข้างใน ทว่า ขาเรียวก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นร่างสูงนั่งรออยู่บนเตียงอย่างใจเย็น ใบหน้าหวานขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย ยืนตัวแข็งทื่อ รู้สึกตกใจจนพูดไม่ออก ก่อนความหวาดกลัวแผ่ซ่านทั่วร่างจนสั่นระริก ไม่จริง เป็นไปไม่ได้!! เขาจะเข้ามาได้ยังไง “พะ..พี่ติณณ์ ” “เข้ามาได้ยังไงคะ?” คำถามแรกหลุดออกจากปาก พร้อมกับจ้องร่างสูงนิ่ง วินาทีนั้นสมองของร่างเล็กขาวโพลน จนนึกไม่ออกว่าควรจะทำยังไง เพราะมัวแต่ยืนอึ้งจนไม่ได้สติ ติณณ์ลุกขึ้นยืนอย่างเชื่องช้า ก่อนขาแกร่งจะก้าวเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าของร่างเล็ก สายตาคู่คมตวัดลงมองใบชาอย่างแข็งกร้าว เขาเกลียดเธอที่กล้าท้าทายด้านมืดของเขา “พี่ซื้อตึกนี้แล้ว จะเข้าออกห้องของชาตอนไหนก็ได้” เสียงทุ้มเย็นเอ่ยบอก พร้อมกับแผ่รังสีอำมหิตออกมาอย่างไม่หยุดหย่อน แววตาแข็งกร้าว ไร้ความอ่อนโยน เหมือนอยากจะฉีกร่างเล็กออกเป็นชิ้น ใบชาตัวกระตุกวูบ มือเล็กกำเข้าหากันแน่น เธอเพิ่งฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าเขาอันตรายเกินไป เธอควรจะรีบหนีออกไปให้เร็วที่สุด หนีไปจากเขา “ชาจะย้ายออกค่ะ” คำพูดหลุดปากของร่างเล็ก ทำให้คนฟังรู้สึกไม่สบอารมณ์ มือแกร่งพุ่งพรวดเข้ามากระชากแขนของร่างเล็ก จนหัวไหล่แทบจะหลุด “อื้อ อึก! ชาเจ็บ” ติณณ์ไม่ได้สนใจคำพูดของร่างเล็กที่ทำใบหน้าบิดเบี้ยวจากการโดนกระชาก แต่เขากลับกดเสียงต่ำพูดต่อเป็นเชิงบังคับให้เธอยอม “อ่า เท่าที่พี่อ่านสัญญามันหนึ่งปีไม่ใช่หรอครับ?” “พะ..พี่ติณณ์จะให้ชาอยู่แบบนี้หรอคะ?” เสียงสั่นเครือถามออกไปพร้อมกับแววตาแดงก่ำ เขาตั้งใจบีบเธอทุกอย่าง ทั้งๆที่เธอไม่เคยทำอะไรให้ แบบนี้มันใจร้ายเกินไปแล้ว “แต่ถ้าหากชาจะย้ายออก ก็คงต้องหาเงินมาชดใช้เยอะหน่อยนะครับ เพราะพี่เปลี่ยนสัญญาเรียบร้อยแล้ว” สายตาคู่สวยเบิกกว้าง พร้อมกับความรู้สึกสิ้นหวัง เขาไม่ได้คิดจะปล่อยเธอไปเลย แต่เขาจงใจ จงใจปล่อยให้เธอมีความสุข ก่อนจะฉุดกลับไปลงนรกอีกรอบ “ทะ..ทำแบบนี้ไมคะ ชาไปทำอะไรให้ ทำไมถึงใจร้ายขนาดนี้” เสียงหัวเราะเล็ดลอดออกมาบนริมฝีปาก ร่างสูงทำทีเป็นใจเย็นเล่นเกมกับเหยื่อ ไม่มีคำว่าสงสารผุดขึ้นมาในห้วงความคิดเลย เขากลับรู้สึกสนุกที่ไล่ต้อนเธอให้จนมุมได้ “เรื่องที่ชาไปแจ้งความ พี่ยังไม่ได้เคลียร์เลยนะครับ” เสียงทุ้มเย็นเอ่ยออกมาอย่างน่าขนลุก ทำให้ใบชาสะดุ้งเฮือก เมื่อนึกถึงสิ่งเคยทำกับเขา ริมฝีปากบางเริ่มสั่น ตัวทั้งตัวชาวาบราวกับถูกแช่แข็ง “กลัวหรอครับ? ถ้ากลัวแล้วทำทำไม” “ชะ..ชาขอโทษ” เสียงหวานเอ่ยออกมาอย่างเบาหวิว ยิ่งถูกสายตาคู่คมตวัดมอง ความรู้สึกตื่นกลัวก็ยิ่งทวีคูณขึ้น จนต้องลอบกลืนน้ำลายลงคอ “หึ! ชาเป็นคนท้าทายพี่เอง” ดวงตาคมกดเขม็งอย่างอำมหิต เมื่อเห็นร่างเล็กสั่นลนลาน ฝ่ามือหนาฉุดกระชากคนร่างของเธอแล้วเหวี่ยงขึ้นไปบนเตียงอย่างไรเยื่อใย เขาจะเป็นคนสั่งสอนให้ใบชาหลาบจำ ว่าสิ่งที่กำลังทำอยู่มันไม่ควรคิดลองดี