แสงอาทิตย์สาดส่องเข้ามาภายในห้อง ร่างเล็กค่อยๆปรือตาขึ้นมาอย่างเชื่องช้า พร้อมกับความหนักอึ้งของร่างกาย ใบชาไม่รู้ตัวเลยกิจกรรมเมื่อคืนมันจบไปตอนไหน แต่รู้สึกปวดเมื่อยตามตัวไปหมดทุกจุด
ใบชาอยากหลับต่อ ไม่อยากตื่นมาเจอเรื่องโหดร้ายที่เขาเป็นคนทำ มันปวดใจ ไม่อยากเห็นใบหน้ายิ้มเยาะเย้ย มองเห็นเธอเป็นแค่ที่ระบายความใคร่
“ตื่นแล้วหรอ?”
เสียงทุ้มเย็นเอ่ยขึ้น สายตาคู่สวยเหลือบมองร่างสูงยืนกอดอกอยู่ข้างเตียง จ้องเขม็งลงมายังร่างกายเปลือยเปล่า ใบชารู้สึกอับอาย รู้สึกรังเกียจทุกอย่างที่เขามอบให้โดยไม่เต็มใจ เปลือกตาถูกปิดลงอย่างเชื่องช้า ร่างเล็กถอนหายใจออกมาแผ่วเบา เพราะรู้ว่าตัวเองทำอะไรไม่ได้ จึงต้องยอมรับมัน
“อื้อ”
เสียงหวานตอบออกมาจนคนฟังแทบจะไม่ได้ยิน เพราะรู้สึกอ่อนเพลียมากกว่าเมื่อวานซะอีก เธอแค่อยากจะนอนพักเงียบๆ โดยปราศจากคนร่างสูงที่เอาแต่ยืนมอง
ใบหน้าหล่อจับจ้องเนินโหนกอวบที่เขารัง
