สิ้นสุดการประคับประคองชีวิตคู่

เมธาวีตกลงใจจัดงานสวดพระอภิธรรมให้มารดาทั้งหมดเจ็ดวัน ในเจ็ดวันนั้นเธอจึงยุ่งจนไม่มีเวลาเศร้าโศกซึ่งก็ถือเป็นเรื่องดี “แกได้กินอะไรมั่งไหมเม” ภิญโญเพื่อนสนิทผู้มีร่างเป็นชายแต่ใจเป็นหญิงถามเพื่อน เขาถอนใจเมื่อเมธาวีส่ายหน้า “มัวยุ่งๆ น่ะเลยไม่ทันได้กิน” “แล้วนี่คืนสุดท้ายฉันยังไม่เห็นหัวผัวแกเลยนะ ตกลงนี่เกลียดแม่ยายถึงขนาดไม่เผาผีเหรอ” ภิญโญไม่คิดว่าคนแบบนี้จะมีจริง ไม่ให้เกียรติเมียก็ควรจะให้เกียรติตัวเองบ้าง “เขาอาจจะไม่รู้ก็ได้” เมธาวีไม่ได้แก้ตัวให้สิงขร เพราะตั้งแต่ครั้งสุดท้ายที่คุยกันในตอนเช้าวันที่มารดาเสียชีวิต เธอและเขาก็ไม่ได้คุยกันอีก “วุ้ย ผัวที่ดีคือผัวใหม่ ฉันก็ไม่รู้ว่าแกจะทนทำไม” ภิญโญหงุดหงิดแทนเพื่อน เมธาวีไม่ตอบรับหรือแย้งอะไรเธอเงียบจนกลายเป็นบุคลิกประจำตัวไปแล้ว คืนสุดท้ายผ่านไปอย่างเหน็ดเหนื่อย พวกเธอรีบกลับบ้านพักผ่อนเพื่อเก็บแรงไว้ในวันรุ่งขึ้นซึ่งเป็นวันเผา และจะยุ่งกันทั้งวันตั้งแต่เช้าจรดเย็น บ้านที่มีแต่ผู้หญิงเป็นส่วนมาก เงียบเหงาลงกว่าเดิมเมื่อขาดแม่เลี้ยงไหมคำ เมธาวีมองไปรอบๆ ตัวบ้านเธอคงจะต้องขายที่ตรงนี้ในอนาคต 'คับที่อยู่ได้ คับใจอยู่ยาก' เธอบอกตัวเองไม่ให้ยึดติดกับทรัพย์สมบัติ เธอเข้าใจมารดาที่ขอให้เธอแต่งงานเพื่อรักษาที่ตรงนี้ ท่านทำเพื่อลูกน้อง เพื่อบริวารที่อยู่กันมา เธอจึงไม่เคยบอกท่านว่าชีวิตแต่งงานนั้นทุกข์ระทมแค่ไหน สิงขรทำเหมือนเธอเป็นที่ระบายอารมณ์บนเตียงในยามที่เขาต้องการ ยามอยู่ห้องนอนเขาทำเหมือนเธอเป็นหัวหลักหัวตอ จะทำยังไงก็ได้ จะพูดจะว่าอะไรก็ได้เธอเคยเถียงแต่ก็ไม่เคยมีอะไรดีขึ้น คนที่มีธงในใจว่าผู้หญิงที่แต่งงานเพื่อเงินแบบเธอไม่มีค่า จะทำอย่างไรเขาก็มองเธอดีขึ้นกว่านี้ไม่ได้ และในเมื่อยังหย่ากันไม่ได้เพราะเธอไม่อยากให้แม่ทรุดหนัก เธอจึงรู้ว่าการโต้ตอบไม่มีประโยชน์ เธอต้องทนเป็นเหมือนตุ๊กตายางให้เขาระบายอยู่หนึ่งปีเต็ม จนเมื่อคนที่เขารักและเทิดทูนกลับเข้ามาเขาจึงไม่มายุ่งกับเธออีก เขาเป็นคนออกปากขอแยกห้องนอนโดยที่เธอไม่รู้สึกเจ็บปวดอะไร ตรงข้ามเธอกลับรู้สึกดีด้วยซ้ำ ที่ตรงนี้มีพื้นที่สามสิบไร่หากเธอขายน่าจะได้ไม่น้อยกว่ายี่สิบล้าน มีคนติดต่อเธอมาขอซื้อเห็นว่าเป็นนักธุรกิจจากกรุงเทพฯ เขาเสนอผ่านนายหน้ามาว่าเธอจะได้ราคาที่เธอพอใจ หญิงสาวเก็บข้อเสนอนั้นไว้ในใจ โดยที่บอกนายหน้าไปว่าขอให้จบงานศพของมารดาก่อนแล้วจึงจะพร้อมคุยเรื่องนี้ เมธาวีเห็นใจคนที่อยู่กันมานาน แต่ในยามนี้โรงเลี้ยงไหมถูกปิด เธอไม่มีเหตุผลอื่นใดที่จะยอมแบกภาระเลี้ยงคนจำนวนมาก เพราะเธอเองก็กำลังจะเอาตัวไม่รอด เธอเสียสละตัวเองมาแล้วครั้งหนึ่งด้วยการแต่งงานกับสิงขร แต่เธอคงไม่ยอมอยู่ในนรกทั้งชีวิตแน่ หญิงสาวตั้งใจว่าเมื่อขายที่แล้วเธอจะขอหย่าและจะคืนเงินสินสอดสิบล้านให้เขา ถือว่าเป็นการซื้อศักดิ์ศรีของตัวเองคืนกลับมา ส่วนทองยี่สิบบาทเธอขอไว้เป็นค่าตัวและค่ากินอยู่ในระหว่างแต่งงานที่เขาไม่เคยจุนเจือเธอเลยแม้แต่บาทเดียว ############## ในงานฌาปนกิจในวันรุ่งขึ้น เธอพบชายหนุ่มอายุราวสามสิบห้าในงาน เขาแนะนำตัวว่าชื่อ “ตรัย” เธอจำได้ทันทีว่าเขาคือคนที่มาขอซื้อที่ หญิงสาวยิ้มให้ตามมารยาท “ผมตั้งใจมาเคารพศพแม่เลี้ยง ไม่ได้จะมาเร่งเรื่องที่คนของผมเคยติดต่อคุณเมธาวีมานะครับ” “ขอบคุณค่ะ ดิฉันเข้าใจเอาเป็นว่าขอเวลาสักสองวันคุณให้คนนัดมาได้เลยค่ะ” เขาโค้งให้เธอนิดๆ เป็นการให้เกียรติและเดินไปหาที่นั่งเพื่อรอวางดอกไม้จันทน์ ############## สิงขรเข้าบ้านแปลกใจที่บ้านเงียบเชียบมาหลายวัน เขาไม่ทานข้าวที่บ้านมานานแล้ว จึงไม่เคยได้สังเกตว่าเมธาวีอยู่บ้านหรือไม่ เขารู้สึกแค่ว่าไม่เห็นเธอมาหลายวันแล้ว ชายหนุ่มเดินไปที่เรือนใหญ่เมื่อมองหาใครไม่เห็น “ป้าออครับ” ลออเป็นแม่นมของเขาเอง เป็นคนที่เขารักมากคนหนึ่ง “คะคุณหนึ่ง ทำไมวันนี้กลับแต่วันคะ” ลออแปลกใจ “ป้าออเห็นเมเขาไหมครับ เอ่อผมหิวเข้ามาบ้านไม่มีอะไรกิน” เขาถามถึงภรรยา แล้วต้องรีบบอกว่าทำไมจึงถามถึงเธอเพราะกลัวเสียหน้า ลออมองหน้าสิงขร เธอแปลกใจมาก “คุณเมไม่ได้กลับมาที่นี่หลายวันแล้วค่ะน่าจะครึ่งเดือนได้แล้ว คุณแม่เธอเสียแล้วคุณหนึ่งไม่ได้ไปงานศพแม่เลี้ยงไหมคำเลยเหรอคะ” สิงขรตกใจเขาอาจจะไม่ชอบแม่ยาย แต่ก็ไม่เคยอยากให้ใครตายหรือเป็นอะไรไป ลออพูดต่อว่า “เมื่อสองอาทิตย์ก่อนคุณท่านก็โทรหาคุณหนึ่งแต่โทรไม่ติด ท่านเลยโทรเข้าออฟฟิศฝากเรื่องไว้กับเลขาว่าแม่เลี้ยงเสียแล้ว คุณเลขาเธอไม่ได้บอกคุณหนึ่งเหรอคะ” “แล้วแม่เลี้ยงเขาเป็นอะไรครับ ทำไมถึงเสีย” คำถามนี้ทำให้ลออตกใจหนัก สิงขรกับเมธาวีเป็นสามีภรรยากันแบบไหนเขาจึงไม่รู้เรื่องของเมธาวีเลย จะว่าฝ่ายหญิงปิดบังคงไม่ใช่ เพราะคุณท่านอยู่บ้านคนละหลังก็ยังทราบ “แม่เลี้ยงไหมคำเป็นมะเร็งระยะสุดท้ายค่ะ คุณเมไปเฝ้าแม่ทุกวันมาเป็นเดือนๆ คุณหนึ่งไม่เคยรู้เลยเหรอคะ” ลออถอนใจ งั้นข่าวที่ว่าเมธาวีเอาทองไปทยอยขายเพื่อเอาเงินไปใช้จ่ายในการรักษาแม่ก็น่าจะจริง “ผมไม่รู้เลยครับ” เลขาของเขาก็ไม่ได้บอกเรื่องนี้ เมธาวีเองก็ไม่เคยโทรหาเขาเพื่อแจ้งข่าว “เมเขาก็น่าจะโทรหาผม” เขาโทษหญิงสาว ลออส่ายศีรษะอย่างเหนื่อยใจแทนหญิงสาวคนนั้น “คุณเมเป็นลูกสาวคนเดียว ก็คงยุ่งมากล่ะค่ะเธอคงไม่มีเวลาโทรหาคุณหนึ่งบ่อยๆ หรอก” สิงขรหยิบโทรศัพท์ออกมาดู เขาค้นหาเบอร์ของเมธาวีแต่ไม่พบ ชายหนุ่มขมวดคิ้วถึงจะไม่ชอบหน้ากันอย่างไร เขาก็จำได้ว่าเขามีเบอร์โทรของเธออยู่ เขาไล่หาไปเรื่อยๆ จนถึงเบอร์ที่ถูกบล็อกจึงพบว่าตนเองบล็อกเบอร์ของเมธาวีไว้ สิงขรแน่ใจว่าตนเองไม่เคยบล็อกเบอร์ของเมธาวี เขาจึงโทรถามรสา “คุณได้เอาโทรศัพท์ผมไปเล่นบ้างรึเปล่า โรส” “ไม่นี่คะหนึ่ง โทรศัพท์ของโรสก็มีจะเอาของคุณมาเล่นทำไม” รสาปฏิเสธ “แล้วใครตั้งค่าบล็อกเบอร์เมในโทรศัพท์ผม ถ้าไม่ใช่คุณ” รสานิ่งเงียบ เธอทำมาตั้งนานแล้วเขาเพิ่งรู้เหรอ “โรสบล็อกมานานแล้ว ก็ไม่เห็นคุณจะว่าอะไรจะหงุดหงิดทำไมคะ แล้วคุณมีอะไรถึงจะต้องโทรหาเมียเหรอ” “แม่ของเมตาย แต่เมโทรหาผมไม่ได้ผมเลยไม่ได้ไปงานศพ ป่านนี้ผู้คนไม่เอาผมไปนินทาหมดแล้วเหรอว่าไม่มีน้ำใจไปงานศพแม่ยาย” สิงขรต่อว่า รสาเงียบไปอึดใจก่อนที่เธอจะตอบกลับมา “ค่ะแล้วยังไง ถ้าคุณแคร์ชาวบ้านจริง คุณจะควงโรสออกงานไปโน่นมานี่แทนเมียคุณเหรอ แม่ยายคุณตายก็ดีแล้วจะได้หย่ากันสักที คุณน่าจะดีใจนะก็เห็นว่าติดแม่ยายไม่ใช่เหรอที่ทำให้เมียคุณไม่ยอมหย่า” สิงขรอึ้งไปเมื่อได้ยินคำว่าหย่า ชายหนุ่มคิดตามคำพูดของคนรักถึงจะคล้อยตามแต่ก็เหมือนติดอะไรในใจสักอย่าง ชายหนุ่มเดินกลับมาที่บ้านเรือนหอของตนเอง เขาขึ้นไปข้างบนเปิดประตูห้องนอนของเมธาวี ในห้องไม่มีของส่วนตัวของเธอเหลืออยู่ไม่ว่าจะเป็นเสื้อผ้าหรือของจุกจิกบนโต๊ะเครื่องแป้ง แม้แต่กรอบรูปเล็กๆ บนหัวเตียงของเธอที่เขาจำได้ว่าเคยมี มันก็หายไปด้วย ลางสังหรณ์หรืออะไรบางอย่างบอกเขาว่าเธอคงไม่กลับมาที่นี่อีกแล้ว ############## วันรุ่งขึ้นสิงขรไปที่ลำพูน เขาจำได้ว่าบ้านของเมธาวีอยู่ตรงไหน แต่เมื่อเขาไปถึงพบป้ายโรงเลี้ยงไหมว่าปิดกิจการและมองเข้าไปไม่พบใครที่นั่นเลยสักคน เขากดออดครู่หนึ่ง รออยู่ราวสิบนาทีจึงมีเด็กหนุ่มวัยรุ่นที่เขาไม่คุ้นหน้าวิ่งออกมา “มาพบใครเหรอครับ” “คุณเมอยู่ไหม คุณเมลูกสาวแม่เลี้ยงไหมคำน่ะ” เขาอธิบายเมื่อเด็กหนุ่มทำหน้างง “อ๋อ.. คุณผู้หญิงสวยๆ เจ้าของที่คนเก่าใช่ไหมครับ เธอขายที่ตรงนี้ให้คุณตรัยนายผมไปแล้วครับเมื่อสองวันก่อน”