งานใหม่ ชีวิตใหม่

เมธาวีขายที่ให้ตรัยหลังจากจบงานศพมารดาไปหนึ่งสัปดาห์ เธอแบ่งเงินให้คนงานกลับไปมีชีวิตของตนเอง ตัวเธอเองไปซื้อบ้านหลังเล็กในตัวเมืองอยู่กับสร้อยสุภา เธอมองหางานประจำแทนการวาดรูป “เม ไปไหนมาน่ะ” ไอยเรศทักหญิงสาวรุ่นน้อง เขารู้จักเธอดีเพราะครอบครัวต่างเคยมีธุรกิจในแวดวงงานผ้าเหมือนกัน “สวัสดีค่ะพี่ช้าง เมย้ายมาอยู่แถวนี้น่ะค่ะ” ตอนนั้นเธอออกมาซื้อของในห้างสรรพสินค้าใหญ่ริมถนนซุปเปอร์ไฮเวย์ ไอยเรศขมวดคิ้ว ชายหนุ่มเป็นหนึ่งในคนดังของลำพูน เขาเป็นเจ้าของโรงทอผ้าใหญ่ที่สืบทอดมาหลายชั่วอายุคน “แล้วไม่ได้อยู่เชียงใหม่แล้วเหรอ” เขาถามแล้วก็อยากตบปากตัวเองที่เสียมารยาท “เปล่าค่ะ เมจะกลับมาอยู่ที่นี่กำลังจะหางานค่ะพี่ช้างพอมีแนะนำไหมคะ” เธอรู้ว่าเขาเป็นคนกว้างขวางมาก ไอยเรศคิดครู่นึงก่อนจะนึกออก “เมจำร้านผ้าของพี่ที่ขายให้เพื่อนไปได้ไหม เขากำลังหาผู้จัดการร้านถ้าเมสนใจพี่จะแนะนำให้” เขาพูดถึงร้านผ้าล้านนาอุสมาของอวิกา ที่เจ้าของร้านกำลังจะลดเวลาทำงานของตัวเองลงเพราะอยากมีเวลาให้ลูกและสามีมากขึ้น เมธาวีพยักหน้า “จำได้ค่ะพี่ช้าง ขอบคุณมากนะคะ” ชายหนุ่มกดโทรศัพท์คุยกับปลายทางสองนาทีแล้วหันมาบอกเธอ “พรุ่งนี้ถ้าเมว่างเข้าไปที่คุยกับคุณอ้อมได้เลย บอกว่าพี่ช้างแนะนำมา ช่วงบ่ายๆ ละกัน” ################# วันต่อมาเธอมาสมัครงานที่ร้านตามที่ไอยเรศแนะนำ เธอได้พบกับอวิกาเจ้าของร้านสาวและสวยกว่าที่เธอคิดไว้ และอวิกาถูกชะตากับเธอมาก จนตกลงใจรับเมธาวีเข้าทำงานตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้คุยกัน เมื่อออกจากร้านผ้าของอวิกาแล้ว เธอตรงไปที่สำนักทนายความของเพื่อนสมัยเรียน “ลมอะไรหอบเธอมาถึงนี่ได้ล่ะเม” ภวัตเป็นเพื่อนสมัยเรียนประถมของเมธาวี ก่อนที่ทั้งสองคนจะแยกย้ายกันไปเรียนในระดับมหาวิทยาลัย “ฉันอยากให้เธอทำเรื่องหย่าให้หน่อย” เมธาวีไม่อ้อมค้อม เธอเสียเวลาชีวิตกับสิงขรไปถึงสองปีเต็มแล้ว ไม่อยากรออีก ภวัตเลิกคิ้ว เขาเพิ่งไปงานศพแม่เลี้ยงไหมคำมา ไม่คิดว่าเมธาวีจะมีเรื่องร้ายๆ เข้ามาติดๆ กัน “ได้ ไหนเล่าเรื่องมาสิ” ชายหนุ่มเคลียร์เอกสารบนโต๊ะให้พ้นทาง ตั้งใจฟังเรื่องของเธออย่างจริงจัง ภวัตถึงกับอึ้งเมื่อฟังเรื่องจากเพื่อนจบ เขาไม่คิดเลยว่าสามีของเธอจะมีพฤติกรรมผิดร้ายแรงต่อชีวิตคู่มากขนาดนั้น “ความจริง เอาแค่เรื่องไม่เลี้ยงดู ไม่ดูแลส่งเสียมันก็ผิดแล้วแต่ก็ไม่ค่อยมีน้ำหนักพอถ้าเธอยังหาเลี้ยงตัวเองได้ แต่ถ้ามีชู้และมีหลักฐานนี่จบเลย” เมธาวีส่งหลักฐานในซองให้ภวัตดู “เธอลองดูว่าใช้ได้ไหม” ภวัตหยิบปึกเอกสารออกมา ภาพแรกคือข้อมูลทางบัญชีที่สิงขรโอนเงินให้รสาเป็นประจำ ซึ่งสามารถแสดงให้ศาลเห็นว่ามีการโอนเงินให้กันใช้ หรืออุปการะเลี้ยงดูกัน ปึกต่อมาคือภาพถ่ายที่ทั้งสองอาศัยในบ้านเดียวกัน ใช้ชีวิตร่วมกันไปไหนมาไหนด้วยกันแบบเปิดเผยต่อสาธารณชน สุดท้ายคือหลักฐานการเข้าพักโรงแรมว่าทั้งสองเข้าพักห้องเดียวกันมากมายหลายที่ เขามองเพื่อนสาวอย่างทึ่งจัด “นี่เธอเก็บหลักฐานเป็นปีเลยเหรอ” “ฉันไม่รู้ว่ามันต้องใช้รึเปล่า แค่เผื่อไว้แต่เขาน่าจะยอมหย่าดีๆ นะ” เมธาวีพูด “อ้ออีกเรื่องนึง บอกเขาด้วยว่าฉันยินดีจะคืนสินสอดเป็นจำนวนเงินสิบล้านคืน ทันทีที่เขาเซ็นใบหย่าให้” เรื่องนี้ภวัตไม่เห็นด้วย “เธอจะคืนทำไมเม เธอแต่งงานอยู่กับมันมาสองปีแล้วนะ” ภวัตเปลี่ยนสรรพนามที่ใช้เรียกสามีของเพื่อนอัตโนมัติเมื่อทราบพฤติกรรมของฝ่ายนั้น “เงินสิบล้านนั่นทำให้ฉันกลายเป็นคนที่ไม่มีศักดิ์ศรี ทำให้ฉันถูกมองว่าต่ำต้อยเป็นผู้หญิงเห็นแก่เงิน ฉันแค่อยากจะใช้มันซื้อความเป็นตัวเองกลับมาก็เท่านั้น” เธอพูดเสียงขื่น หญิงสาวขายที่และบ้านได้ในราคายี่สิบห้าล้าน ตอนนี้เงินสิบล้านสำหรับเธอไม่ใช่เรื่องที่จ่ายไม่ได้ “เธอจะถามหาการให้เกียรติจากคนที่ไม่มีเกียรติในตัวเองได้ยังไงเม คนที่มีธงในใจเธอทำดีแค่ไหนมันก็มองไม่เห็นหรอก ค่าของเธออยู่ที่ตัวเธอเองไม่ใช่อยู่ที่คำพูดของคนอื่น” ภวัตเตือนสติเพื่อน เขาไม่เห็นความจำเป็นว่าเธอจะต้องคืนของพวกนั้นให้กับว่าที่อดีตสามีไปทำไมกัน “ถ้าเธอจะเรียกศักดิ์ศรีคืนมา ฉันจะแนะนำอีกวิธี” ภวัตพูด เมธาวีมองเพื่อนอย่างสนใจ “วิธีอะไร” “ฟ้องชู้พร้อมกับฟ้องหย่า หลักฐานของเธอบอกว่าเธอเริ่มรู้เรื่องชู้หรือเขาอยู่กินกันเปิดเผยมาสิบเดือน ยังไม่ถึงปียังไม่หมดอายุความ ฉันจะเรียกค่าเสียหายให้เธอจากสองคนนั่นมากกว่าค่าสินสอดสิบล้านที่เธอจะคืนมันอีก” “ฟ้องหย่ากับฟ้องชู้เหรอ” เธอทวนคำพูดของทนาย “ใช่ คนผิดมันต้องรู้ตัวว่ามันผิดและคำพิพากษาของศาลเท่านั้นที่จะคืนศักดิ์ศรีให้เธอ ขอแค่เธออย่าใจอ่อนตอนมันขอไกล่เกลี่ยก็พอ” ภวัตกล่าว “ส่วนเงินที่จะคืนมันเก็บเป็นค่าธรรมเนียมศาลที่จะต้องจ่ายตอนยื่นฟ้องดีกว่า” เมธาวีสูดลมหายใจเข้าปอดลึกยาว “ตกลง เธอจัดการได้เลยอะไรที่คิดว่าสมควร” ##################