ใต้อาณัติภีม บทที่ 86
"คุณเพลิง.." ประโยคแรกที่ออกจากปากของภัสสรแต่เจ้าตัวยังไม่ได้สติ
"ภัสสรเป็นยังไงบ้างลูก"
"คุณทำแบบนี้ทำไม.." เธอยังคงเพ้อต่อโดยที่ตายังหลับอยู่
"ภัสนี่แม่เองนะหนูลืมตาสิลูก" แม่พยายามปลุกลูกสาวตั้งแต่ตอนที่ลูกสาวเริ่มเพ้อแล้ว
"?" ลืมตาขึ้นมาก็เห็นว่าแม่นั่งกุมมืออยู่ข้างเตียง "คุณเพลิงล่ะคะแม่เขาเป็นอะไรไหม" รู้แล้วว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ที่ไหน แต่เธออยากรู้ว่าเขาเป็นยังไงบ้าง
"ผมอยู่นี่" เสียงของเขาดังมาจากปลายเตียงภัสสรเลยมองต่ำลงไปดูก็เห็นว่าเขายืนอยู่ตรงนั้น และแขนข้างที่รับมีดแทนเธอตอนนี้มีสายพยุงแขนอยู่
และพอเห็นว่าเขาปลอดภัยเธอเลยไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่ดวงตาของเธอที่คลอไปด้วยน้ำตายังคงมองเขาอยู่
"หนูปลอดภัยแล้วนะลูก" แม่พูดพลางลูบผมลูกสาวเบาๆ ในใจก็อยากตำหนิลูกว่าทำไมไม่ฟังใครเลย แต่เห็นสภาพของลูกแล้วเลยได้แต่พูดปลอบใจ
ละสายตาจากเพลิงมองไปรอบๆ ตัวก็เห็นแม่กับ
