ใต้อาณัติภีม บทที่ 71
เพื่อความสบายใจของแม่ภีมเลยพาท่านมาที่บ้านของเธอ แต่ถ้าจะให้ขับรถมาคงเสียเวลามากเขาเลยนั่งเครื่อง มาถึงก็เช่ารถที่สนามบินพาท่านไป
"นี่บ้านของหนูเพียงพิณเหรอ"
"ใช่ครับ"
"รถใครหรือแม่" เห็นรถมาจอดแถวหน้าบ้านลูกสาวป้าข้างบ้านก็เลยเรียกแม่มาถาม
"กูจะไปรู้เหรอ อยากรู้ก็ออกไปถามดูสิ"
"แล้วทำไมไม่ลงมาจากรถล่ะ" ยังคงสงสัยอยู่ว่ารถคันนี้มาบ้านตัวเองหรือข้างบ้าน เพราะบ้านทั้งสองหลังอยู่ติดกันจอดรถก็จอดได้หน้าบ้านทั้งสองหลัง
จังหวะเดียวกันนั้นประตูรถฝั่งคนนั่งข้างก็เปิดลงมา
"มาหาใครคะ" ลูกสาวของป้าตะโกนถามไปก่อนเลย
"ฉันมาหาหนูเพียงพิณจ้ะ"
"อ๋อมาหาพี่พิณหรือคะ"
"ใช่แล้วจ้ะว่าแต่หนูพิณอยู่บ้านไหม"
ยังไม่ทันได้ตอบประตูบ้านข้างๆ ก็เปิดออกมาก่อน
"คุณน้า?" เพียงพิณมองแบบไม่เชื่อสายตาตัวเองว่าจะเห็นแม่ของภีมมายืนอยู่หน้าบ้าน และเสี้ยววินาทีสายตานั้นก็มองไปดูรถ แต่รถคันนี
