ครืด ครืด ครืด...
โทรศัพท์ของฉันยังคงมีคนโทรเข้ามาเป็นระยะ มีข้อความเด้งเข้ามาไม่หยุด คนที่โทรเข้ามาก็มีอยู่คนเดียว ปกติแล้วโทรศัพท์ฉันร้างจะตายไป นอกจากอินดี้ที่โทรมาถี่ ๆ นานครั้งถึงจะมีคนในครอบครัวติดต่อมา
“อือ” ในที่สุดฉันก็กดรับ ไม่กดรับก็คงจะโทรอยู่อย่างนี้ ไม่ได้คุยก็คงไม่เลิกรา
(อยู่ไหนมิว) น้ำเสียงของปลายสายไม่ได้ตะคอก ดูใจเย็นอีกต่างหาก
“ทำไม”
(พูดดี ๆ ไม่ทะเลาะกันแล้ว อยู่ไหน)
“คาเฟ่ใกล้ ๆ คอนโด”
(อย่าเพิ่งไปไหนนะ เดี๋ยวไปหา)
“ไม่ต้องอะ เดี๋ยวกลับเอง”
(เดี๋ยวไปหา ออกไปหาอะไรกินกัน)
“ไม่อะ กูไม่อยากไปไหน”
(วันสองวันนี้มีแต่เรื่องไม่ดี เราไปทำให้วันนี้เป็นวันที่ดีกันนะ เนี่ย ๆ กูจอดรถหน้าร้าน ออกมาเลย)
“อือ” เรื่องมัดมือชกอินดี้มันถนัดอยู่แล้ว แต่ก็ต้องโทษที่ฉันใจง่ายเอง ถ้าฉันไม่ง่ายมีเหรอที่เรื่องของเราจะเป็นแบบนี้
แต่ถึงอย่างงั้นก็ยังรักมันอยู่ดี
เดินออกมาจากร้าน
