@ โรงเรียนอนุบาล
ช่วงพักเที่ยงของวัน เสียงเจี๊ยวจ๊าวของเด็กน้อยดังขึ้นไปทุกหย่อมหญ้า สำหรับหยางหากเป็นแต่ก่อนคงนึกรำคาญใจน่าดู แต่! วันนี้เขากลับอยากมาที่นี่โดยไม่ทราบสาเหตุ
นัยน์ตาคมกวาดสายตามองหาร่างเล็กที่คุ้นเคย หากหนูน้อยคนนั้นหันหลังเขาก็ยังจำได้ไม่มีผิดพลาด
หยางใช้เวลามองหาได้ไม่นาน น้ำเสียงสดใสของหนูน้อยกลับดังขึ้นพร้อมกับใบหน้าเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม โดยที่สองขาวิ่งเข้ามาหาเขาด้วยความเร็ว
“สวัสดีค่ะคุณลุง มาแล้วเหรอคะ”
“คราวหลังไม่วิ่งเร็วแบบนี้นะครับ หกล้มขึ้นมาเจ็บน่าดู” เพียงแค่เห็นขาสั้น ๆ รีบวิ่งเข้ามาหาตนเอง กลับต้องรีบย่อตัวลงรับร่างเล็กที่กำลังวิ่งเข้ามาถึงพอดีด้วยหัวใจแกร่งร้อนรน เกรงหนูน้อยพาขวัญจะได้รับอันตราย
“โอเคค่ะ ครั้งนี้พาขวัญคิดถึงคุณลุง ก็เลยรีบมาหา” เสียงใสและแววตาประกายออดอ้อน เสมือนรู้จักและผูกพันกันมานานพูดจ้อความรู้สึกตนเอง
“วันนี้ทานอาหารกลางวันกับอะ
