ช่วงเช้าของโรงพยาบาลที่เนืองแน่นไปด้วยผู้คนมากมาย เข้ามาใช้บริการและมาตามนัดคุณหมอ และ ทุกหน้าที่ของเหล่าบุคลากรการแพทย์ล้นมือจนแทบไม่สามารถขยับไปไหนได้
ดรัณที่เดินมาตามหมอแพรววากลับต้องยืนดูอยู่ห่าง ๆ สักพัก ก่อนที่เลขาหนุ่มจะสูดลมหายใจเข้าปอดลึก เดินเข้าไปแจ้งคำสั่งของประธานบริษัทที่รออยู่ในห้องทำงาน
“คุณหมอแพรววา ท่านประธานเรียกพบครับ” ดรัณบอกกล่าวกับคุณหมอแพรววาด้วยน้ำเสียงสุภาพ
แต่! คำตอบที่ได้รับจากหมอแพรววากลับทำให้ดรัณผงะถอยหลังเล็กน้อย ไม่คิดว่าคุณหมอที่มีนิสัยอ่อนโยนจะกล้าพูดเช่นนี้กับเจ้านายของเขา
“รบกวนช่วยบอกท่านประธานรอไปก่อนนะคะ ฉันติดเคสคนไข้”
“แต่ว่า” ดรัณอึดอัดใจเล็กน้อย หากต้องเดินกลับไปเพียงลำพัง ไร้คุณหมอสาวที่เจ้านายให้เดินลงมาตาม
“ถ้าด่วนมาก ให้ท่านประธานมาพบฉันที่นี่ค่ะ” หมอแพรววาละความสนใจจากคนไข้ตรงหน้า หันมาสบตากับดรัณ พลันเอ่ยบอกด้วยใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยร
