สวัสดีค่ะคุณปู่ทวด

หลังจากแยกย้ายจากเพื่อนทั้งสอง หมอไลลาจึงขอตัวเดินกลับไปที่แผนกตนเอง โดยที่เธอนั้นยังคงนึกถึงคำพูดของแพรววาและอโรชา “เซนส์พวกแกคงพังแล้ว ฉันเนี่ยนะ กำลังมีความรัก” หมอไลลาพึมพำกับตนเองไปตลอดทางเดิน พยายามหาข้ออ้างมากลบเกลื่อนสิ่งที่ถูกจับผิด จนกระทั่ง! เธอเดินเข้ามาปะทะกับแผ่นอกแกร่งของผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังยืนอยู่อย่างจัง จนเธอนั้นต้องรีบยกมือขึ้นลูบหน้าผากมนตนเองเบา ๆ “มัวแต่คิดถึงผมอยู่เหรอครับ คุณหมอไลลา” ขุนเขาเลิกหางคิ้วเอ่ยถามหมอไลลา ท่าทางกวนประสาท “นี่นายอีกแล้วเหรอ? แผลที่หัวแห้งไปแล้วนิ” หมอไลลาเหลือบตามองแผลที่ขมับของขุนเขาที่แห้งสนิท แต่ไฉนผู้ชายคนนี้ถึงได้มายืนปั้นหน้ายิ้มอยู่ตรงหน้าเธอเช่นนี้ “แต่แผลที่ใจ รอคุณหมอรักษาอยู่” ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เขาอยากเห็นและชอบที่หมอไลลาแสดงอาการหงุดหงิดใส่ตนเอง “อี๋! พูดอะไรของนาย นี่ฉันเย็บแผลแล้วเผลอไปโดนเส้นบ้าของนายรึเปล่า”