หลังจากเข็มทิศเดินออกจากห้องพักผู้ป่วย หมอแพรววาจึงหันมามองหน้าหยางตาขวาง แสดงอาการไม่พอใจออกมาชัดเจน พลันต่อว่าด้วยใบหน้าไม่สบอารมณ์
“เสียมารยาทจริง ๆ”
“ผมไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย” หยางยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย ไม่ได้รู้สึกผิดในเรื่องที่ถูกหมอแพรววาต่อว่า แต่กลับทำตัวสบายเสมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“ความจำเสื่อมรึไง” หมอแพรววาเบะปากด้วยความหมั่นไส้ ตอบกลับด้วยคำพูดประชดประชัน
“ใช่ ผมความจำเสื่อม โอ๊ย!” หยางตอบกลับด้วยใบหน้าจริงจัง เสมือนสิ่งที่เขากำลังเอื้อนเอ่ยออกมาคือความจริง แต่! เพราะความหน้ามึนของหยาง ทำให้หมอแพรววาอดไม่ได้ ใช้มือหยิกสีข้างชายหนุ่มอย่างแรง
“สมน้ำหน้า” หมอแพรววาเบะปาก ยกไหล่ขึ้น พลันรีบเดินไปหาพาขวัญเสมือนต้องการเกราะกำบัง
จนกระทั่ง! ลูกสาวที่นั่งเล่นอยู่บนเตียงเอ่ยถามบิดาขึ้นด้วยความเป็นห่วงปนตกใจ เมื่อได้ยินเสียงร้องด้วยความเจ็บดังขึ้น
“คุณพ่อเป็นอะไรคะ”
“แมวข่วนครับ
