“อย่าเสียงดัง เดี๋ยวลูกตื่น” ใบหน้าเจ้าเล่ห์ รอยยิ้มกว้างจนเห็นไรฟัน กระซิบปากแม่ของลูกเบาหวิว หวังแกล้งให้เธอนั้นเขินอาย แต่! ทุกอย่างกลับพลิกผันไปหมด เมื่อหญิงสาว โวยวาย ขึ้นมาแทน
“ไอ้คุณหยาง ปล่อยเลยนะ” หมอแพรววาโวยวายขึ้น พยายามผลักร่างสูงให้ออกห่างจากตัว แต่! ยิ่งผลักเสมือนยิ่งถูกรัดแน่น และด้วยวิชาเอาตัวรอดที่เคยร่ำเรียนมา ทำให้หมอแพรววาตัดสินใจเตะเข้าที่กล่องดวงใจของหยางอย่างแรง
“โอ๊ย!” แรงกระแทก ทำให้หยางร้องเสียงหลงด้วยความเจ็บและจุก ปล่อยหมอแพรววาให้หลุดออกจากพันธนาการ กลับมายืนกุมเป้ากางเกงตนเอง พลันใช้สายตาคาดโทษมองใบหน้าสวยที่ยกยิ้มมุมปากด้วยความสะใจ
“สมน้ำหน้า” ครั้งนี้ร่างบางจัดการหยางได้ ทำให้หญิงสาวอารมณ์ดี และเป็นจังหวะเดียวกับกริ่งหน้าประตูรั้วดังขึ้นพอดี จึงทำให้เธอรีบวิ่งออกไปดูด้วยท่าทางอารมณ์ดี
“ฝากไว้ก่อนเถอะ ดื้อกว่าลูกอีก” นัยน์ตาคมทอดมองแผ่นหลังบางที่วิ่งออกไ
