หลังจากประชุมเสร็จหยางรีบเดินออกจากห้องประชุมทันที เนื่องจากชายหนุ่มได้รับข้อความจากแม่ของลูก แจ้งให้เขาไปรับพาขวัญด้วยตนเอง เนื่องจากตนติดเคสอุบัติเหตุฉุกเฉินหนัก
แต่! ยิ่งชายหนุ่มรีบมากเท่าไร ทุกอย่างกลับช้าลงกว่าเดิม เมื่อดารินนักธุรกิจหญิงข้ามาคุยด้วยไม่หยุด โดยเฉพาะรีบเดินตามหยางออกจากห้องประชุมมายันชั้นล่างของโรงพยาบาล
“คุณหยาง เดี๋ยวสิคะ” เสียงหวานเอ่ยทักท้วงหยาง พยายามให้ชายหนุ่มหยุดคุยกับตนเอง หวังให้เขาได้เห็นความสวยและมีเสน่ห์ของตนเองบ้าง
“มีอะไร” หยางตอบกลับเสียงเข้ม ใบหน้ายังคงเรียบเฉย พลันยกข้อมือขึ้นมองนาฬิกาเรือนหรูของตนเองเป็นเนือง ๆ
“แหม! อย่าใช้น้ำเสียงเย็นชาแบบนี้สิคะ”
“ต้องการอะไร” คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน นัยน์ตาคมเริ่มจับผิดผู้หญิงตรงหน้า เสมือนเธอเป็นผู้ก่อการร้ายก็ไม่ปาน
“คือดารินจะชวนคุณหยางไปทานข้าวค่ะ เผื่อเราสองคนจะคุยเรื่องธุรกิจเพิ่มเติม”
“ไม่ว่าง” หยาง
