ช่วงดึกของวันหลังหนูน้อยพาขวัญเข้านอนนั้น กลับเป็นเวลาของหมอแพรววาที่สามารถทำเรื่องส่วนตัวได้ หรือแม้กระทั่งไถมือถือและดูซีรีส์เรื่องโปรดไปพร้อมกัน โดยมีพ่อของลูกนั่งดูงานผ่านไอแพดด้วยใบหน้าจริงจัง
จนกระทั่ง! หยางละความสนใจจากหน้าจอไอแพด หันกลับมาให้ความสนใจแม่ของลูก พลันเอ่ยถามในสิ่งที่ตนเองอยากทราบ เสมือนต้องการทำความรู้จักกับแม่ของลูกใหม่อีกครั้ง
“ทำไม? ถึงเลือกเป็นหมอ”
“ไม่เสือกค่ะ” หมอแพรววาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย สายตายังคงจับจ้องมองไปที่ทีวีจอใหญ่
“อ้าว! จะคุยกันดี ๆ ไม่ได้เลย หรือต้องให้จับกดลงเตียงก่อน” หยางแทบอยากยกมือขึ้นตีก้นแม่ของลูกให้หายมันเขี้ยว แม้ว่าเขาจะชวนเธอคุยดีด้วยมากแค่ไหน คำตอบที่ได้กลับมามักจะกวนประสาทอยู่เสมอ
“ไอ้บ้าหยาง วนเข้าเรื่องบนเตียงอยู่เรื่อย” หมอแพรววาหันขวับ ดวงตากลมตามองค้อนร่างสูงด้วยความหงุดหงิดใจ
“ผมอยากได้ลูกชาย” หยางที่นั่งมองหมอแพรววาพ่
