เสียงประตูถูกไขกุญแจเข้ามาจากด้านนอก แพรววาที่นั่งอยู่โซฟาหน้าทีวี หันไปมองตามต้นเสียง กลับพบว่าเป็นหยางที่เดินเข้ามาในบ้าน มุ่งตรงเดินไปหาหญิงสาวอย่างรวดเร็ว
แพรววาเหลือบตามองนาฬิกาติดผนัง บ่งบอกว่าหยางใช้เวลาออกไปข้างนอกไม่นานนัก จึงเอ่ยถามชายหนุ่มด้วยความแปลกใจ
“ทำไม? คุณกลับมาเร็ว”
หยางทิ้งตัวลงนั่งข้างแม่ของลูก กวาดสายตาสำรวจใบหน้าหมอแพรววา เสมือนมีแรงดึงดูดบางอย่างซ่อนอยู่ เอ่ยบอกความรู้สึกในใจตนเองที่กำลังเอ่อล้นออกมาเป็นคำพูด
“คิดถึง”
อื้อ! ใช้มือรั้งใบหน้าและท้ายทอยหมอแพรววาเข้าหาตนเอง พลันประกบปากมอบจูบอ่อนหวานที่เต็มไปด้วยความรู้สึกคิดถึง โหยหา และรักอยู่ในความรู้สึก
มือเล็กทุบแผ่นอกแกร่ง ให้หยางนั้นถอนจูบ พลันยกมือห้ามปรามหยางที่กำลังจู่โจมเธออีกครา
“เดี๋ยวนะ! คิดถึงอะไรของคุณ นี่ฉันแพรววานะ ไม่ใช่ว่าที่คู่หมั้นของคุณ” กลิ่นแอลกอฮอล์ที่ติดปลายลิ้น ทำให้หมอแพรววาต้องรี
