ตอนที่ 5 ไททั่น

ตอนที่ 5 ไททั่น Rrrr… Rrrr… ท่ามกลางความเงียบสงัดที่มีเพียงเสียงหอบหายใจติดขัดของกุมภา จู่ๆ เสียงสั่นครืดคราดจากสมาร์ทโฟนที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงก็ดังขัดจังหวะขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย กุมภาสะดุ้งสุดตัว ร่างเล็กที่เพิ่งผ่านพ้นพายุอารมณ์เมื่อครู่มาหยกๆ ยังคงสั่นเทา ลมหายใจของเธอยังไม่ทันเข้าที่ด้วยซ้ำ เหงื่อเม็ดเล็กยังเกาะพราวอยู่ตามไรผมและแผ่นหลัง เธอกระพริบตาถี่ๆ พยายามเรียกสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับคืนมา มือน้อยเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูด้วยนิ้วที่ยังสั่น พอเห็นชื่อบนหน้าจอว่าเป็นเบอร์จากที่ทำงานพาร์ตไทม์ หัวใจที่เคยเต้นแรงด้วยความกระสันก็เปลี่ยนจังหวะเป็นความตื่นตระหนกแทน กุมภากลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก พยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุดก่อนจะกดรับสาย “ค่ะ... กุมภาค่ะ” เสียงของเธอพยายามจะนิ่ง แต่มันยังแฝงไปด้วยความแหบพร่าเล็กน้อย “เอ่อ…คุณกุมภาคะ ขอโทษที่รบกวนเวลาพักผ่อนนะคะ พอดีที่คลินิกมีเคสฉุกเฉินเข้ามาด่วนมากค่ะ!” เสียงปลายสายจากพี่พนักงานต้อนรับฟังดูร้อนรนจนกุมภาต้องลุกขึ้นนั่งตัวตรง “น้องหมาพันธุ์โกลเด้นรีทรีฟเวอร์ กลืนของเล่นยางลงท้องค่ะ ตอนนี้อาการไม่ดีเลย มีอาการอาเจียนซ้ำๆ น้ำลายยืดตลอดเวลา ดูกระสับกระส่ายมาก แล้วก็ไม่ยอมอยู่นิ่งให้ใครจับเลยค่ะ” “คุณหมอล่ะคะ? คุณหมอทราบเรื่องหรือยัง” กุมภาถามพลางรีบก้าวลงจากเตียง สายตามองหาเสื้อผ้าที่กระจัดกระจาย “แจ้งคุณหมอแล้วค่ะ ตอนนี้คุณหมอกำลังรีบบึ่งเข้ามา แต่อาจจะช้าหน่อยเพราะรถติดมาก คุณหมอเลยฝากบอกให้โทรตามคุณกุมภาให้รีบมาช่วยดูก่อน รบกวนช่วยเอกซเรย์เบื้องต้นและเตรียมอุปกรณ์ความพร้อมไว้รอคุณหมอหน่อยได้ไหมคะ?” “ได้ค่ะ! ฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้ค่ะ อีกสิบห้านาทีเจอกันนะคะ” หลังวางสาย กุมภารีบจัดการจัดการกับตัวเองอย่างรวดเร็ว เธอสะบัดความรู้สึกผิดบาปและความซ่านสยิวเมื่อครู่ออกไปจากหัวราวกับไม่เคยเกิดขึ้น แม้ร่างกายจะยังคงรู้สึกล้าจากกิจกรรมที่เพิ่งจบลงไป แต่หน้าที่และความรับผิดชอบต่อชีวิตสัตว์ป่วยนั้นสำคัญกว่าสิ่งใด ที่จริงแล้ว กุมภาทำงานพาร์ตไทม์อยู่ที่คลินิกรักษาสัตว์แห่งหนึ่งใกล้ๆ หอพัก ชีวิตของเธอไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบอย่างที่ใครคิด ตั้งแต่พ่อและแม่เสียชีวิตจากอุบัติเหตุไปทั้งคู่ โลกของเธอก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง แม้เธอจะเป็นเด็กเรียนดีจนได้รับทุนการศึกษาจากมหาวิทยาลัย แต่นั่นก็ครอบคลุมเพียงแค่ค่าเล่าเรียนเท่านั้น ส่วนค่ากิน ค่าอยู่ ค่าหอพัก และค่าใช้จ่ายเบี้ยบ้ายรายทางต่างๆ ยังคงรุมเร้าเข้ามาไม่ขาดสาย เธอไม่อยากเป็นภาระใคร โดยเฉพาะหลังจากที่พี่ปรางค์เสียชีวิตไป ที่พึ่งสุดท้ายของเธอก็หายไปด้วย กุมภาจึงต้องกัดฟันสู้ ทำงานพาร์ตไทม์เป็นผู้ช่วยสัตวแพทย์ควบคู่ไปกับการเรียนที่แสนหนักหน่วง วันไหนเรียนเสร็จเธอก็ต้องเข้าคลินิก วันไหนมีเคสฉุกเฉินตอนดึกเธอก็ต้องพร้อมเสมอ กุมภาสวมชุดยูนิฟอร์มของคลินิกอย่างคล่องแคล่ว มือเรียวรวบผมที่ยุ่งเหยิงขึ้นมัดเป็นหางม้าลวกๆ เธอจ้องมองตัวเองในกระจก แววตาที่เคยฉ่ำปรือด้วยไฟราคะเมื่อครู่ ถูกแทนที่ด้วยแววตาแห่งความมุ่งมั่น ‘ตื่นได้แล้วกุมภา... เรื่องพี่กฤตย์น่ะช่างมันก่อน ตอนนี้มีอีกหนึ่งชีวิตที่รอเธออยู่’ เธอบอกตัวเองแบบนั้น ก่อนจะคว้ากุญแจห้องและกระเป๋าเป้คู่ใจ วิ่งตรงไปยังลิฟต์เพื่อมุ่งหน้าไปยังคลินิกที่อยู่ถัดไปไม่กี่ซอย โดยหารู้ไม่ว่าพายุลูกใหม่กำลังจะพัดมาหาเธอในรูปแบบที่คาดไม่ถึง... “พี่หวาน เป็นยังไงบ้างคะ?” กุมภาเอ่ยถามพนักงานรุ่นพี่ที่ยืนสแตนด์บายอยู่หน้าเคาน์เตอร์ด้วยน้ำเสียงร้อนรน เธอไม่รอช้า รีบคว้าเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดมาสวมทับชุดเดิมอย่างคล่องแคล่ว เพื่อเตรียมพร้อมรับมือกับเคสฉุกเฉิน ก่อนจะเดินตรงเข้าไปที่เตียงตรวจเพื่อดูอาการของสุนัขในทันที พี่หวาน พยาบาลสัตว์รุ่นพี่เงยหน้าขึ้นมาตอบอย่างรวดเร็ว สีหน้าของแกดูเคร่งเครียดไม่แพ้กัน “อาการไม่ค่อยดีเลยค่ะคุณกุมภา น้องมีอาการอาเจียนซ้ำๆ มาตั้งแต่ช่วงเย็น น้ำลายยืดจนเปียกไปหมด แถมยังกระสับกระส่าย เดินวนไปมาไม่ยอมนอนนิ่งเลยค่ะ คุณหมอเลยสั่งให้เตรียมเอกซเรย์ไว้ก่อน เผื่อถ้าเจอสิ่งแปลกปลอมอุดตันจะได้ตัดสินใจผ่าตัดได้เร็วที่สุดค่ะ” พูดจบ พี่หวานก็ขยับตัวเปิดทางให้กุมภาเข้าไปใกล้กับเจ้าตัวโตที่นอนครางหงิงอยู่บนเตียง “เดี๋ยวคุณกุมภาพาน้องไปเข้าห้องเอกซเรย์ได้เลยนะคะ พี่เตรียมเครื่องไว้ให้แล้ว” จากนั้นพยาบาลคนเดิมก็ขยับเข้ามาใกล้กุมภาอีกนิด แล้วพูดเสริมขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเบาลงเหมือนจะซุบซิบ “เจ้าของหมาท่าทางเป็นห่วงน้องมาก ๆ เลยค่ะ เดินไปเดินมาไม่หยุด หน้าตาดุยังกับยักษ์แต่ดูท่าจะรักหมามาก ตอนนี้น่าจะเดินออกไปสูบบุหรี่คลายเครียดอยู่ข้างนอกคลินิกน่ะค่ะ” กุมภาพยักหน้ารับตามปกติโดยไม่ได้เอะใจอะไร “เข้าใจค่ะพี่หวาน คนรักสัตว์ก็แบบนี้แหละค่ะ ยิ่งเห็นน้องเจ็บเขาก็ยิ่งเครียด” เธอตอบไปตามที่คิด เพราะคนเลี้ยงหมาส่วนใหญ่มักมีอาการวิตกกังวลแบบนี้อยู่แล้วเมื่อสัตว์เลี้ยงแสนรักล้มป่วยกะทันหัน เธอเองก็เป็นคนรักสัตว์เข้าขั้นคลั่งไคล้ ถึงได้เลือกเข้ามาเรียนในคณะสัตวแพทยศาสตร์ที่แสนโหดหินนี้ และยอมสละเวลาพักผ่อนมาทำงานพาร์ตไทม์ที่นี่เพื่อให้ได้คลุกคลีกับพวกมัน กุมภาสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เธอรีบสวมเสื้อกาวน์ตะกั่วเพื่อป้องกันรังสี ตรวจเช็คแผ่นฟิล์มและตั้งค่าเครื่องเอกซเรย์ด้วยความชำนาญตามที่เคยฝึกฝนมา เธอก้าวเท้าเข้าไปในห้องเอกซเรย์ที่ปิดไฟจนสลัว มีเพียงแสงไฟจากโคมเหนือเตียงตรวจที่ส่องสว่างลงมายังร่างของสุนัขตัวโตที่นอนซึมอยู่ และทันทีที่สายตาเธอเห็นสุนัขตัวนั้น ดวงตาก็เบิกกว้างขึ้นมาพร้อมกับอุทานเสียงดังว่า “ไททั่น!” ไททั่นเป็นสุนัขโกลเด้นของพี่สาวเธอ ซึ่งกุมภาจำได้ดีเพราะเป็นคนพาพี่สาวไปซื้อเองกับมือ ตอนนั้นมันยังเป็นลูกหมาตัวน้อย ๆ แต่ตอนนี้กลับตัวโตขึ้นจนน่าใจหาย วันก่อนเธอเพิ่งเห็นมันครั้งหนึ่งที่บ้านของกฤตย์ ทว่าไม่มีเวลาอยู่เล่นด้วย ถ้าไททั่นมาอยู่ที่นี่ งั้นก็แสดงว่า…