ของให้ยืมใช้

บุษราคัมผ่านสัปดาห์แรกของการทำงานอย่างราบรื่น ในตอนสายของวันเสาร์เธอได้ยินเสียงรถจอดหน้าบ้านจึงโผล่หน้าออกมามอง รถยนต์คันเล็กสีขาวมุกจอดอยู่หน้าบ้านภีมเปิดประตูรถออกมา “รถใครคะคุณอา” เธอลงไปดูข้างล่างใกล้ๆ “เห็นว่าอยากได้รถมือสอง เลยเอามาให้ดูว่าถูกใจไหม” บุษราคัมมองไปรอบๆ รถคันนี้สวยมาก แต่ราคาน่าจะไม่น้อยถึงจะเป็นมือสองก็เถอะ “ชอบค่ะ รถของใครเหรอคะคุณอา” “ของอาเอง คันนี้ไม่ค่อยได้ใช้” หญิงสาวชะงักนี่มันเหมือนรถผู้หญิง คนตัวสูงขนาดเขาขับรถคันนี้ได้จริงเหรอ หรือว่านี่รถของแฟนเก่าเขาที่เสียไปแล้ว “น่าจะแพงนะคะ เตยคงซื้อไม่ไหวหรอกค่ะ” เธอยิ้มจืดเจื่อน “ไม่ได้เอามาขาย เอามาให้ยืมให้” เขาบอก “นั่นล่ะค่ะ ยืมก็ไม่ได้ค่ะ” บุษราคัมรีบปฏิเสธ แค่บ้านพักที่มีประวัติเธอยังต้องสวดมนต์เป็นชม.กว่าจะหลับลง ขืนเอารถคันนี้มาใช้อีก แฟนเขามิมาบีบคอเธอเหรอ 'พุทโธ ธัมโม สังโฆ คุณพระคุณเจ้าช่วยลูกด้วยอย่าให้ผีแฟนเขาโกรธลูกมากกว่านี้เลยนะ' เธอนึกถึงสิ่งศักดิ์สิทธิ์ในใจ หลับตาปี๋ ภีมชะโงกหน้ามามองเธออย่างไม่เข้าใจ “เตย” เขาเรียกเธอแต่หญิงสาวยังไม่ได้ยิน เขาจึงเรียกอีกครั้งและจับต้นแขนเธอให้ลืมตา “เตย เป็นอะไร” เธอสะดุ้งร้องกรี๊ด “ช่วยด้วยผีหลอก เตยไม่กล้าใช้รถของแฟนอาหรอกค่ะ” “เตย ผีอะไรผีที่ไหนนี่กลางวันแสกๆ” ภีมเรียกอีกครั้ง เขาเขย่าตัวเธอจนเธอลืมตามอง “แปลว่าตอนกลางคืนมีผีเหรอคะ” เธอแปลไปอีกอย่าง ภีมส่ายศีรษะ หรือว่างานของบุษราคัมน่าจะเครียดเกินไป เป็นครูแค่สัปดาห์เดียวถึงกับสติหลุด แล้วเมื่อกี๊เธอพูดอะไรรถของแฟนเขา เขามีแฟนตอนไหน “ไหนอธิบายมาสิ ผีอะไร” ที่นี่มีผีด้วยเหรอ เขาบุกเบิกที่นี่ตั้งแต่เป็นป่าไม่เคยเจอผีสักตัว หรือว่าบุษราคัมไปฟังอะไรมา “เอ่อ...ก็มีคนเล่าว่าแฟนคุณอาเสียชีวิตที่นี่ค่ะ” เธอพูดเสียงอ่อย ภีมทำเสียงในคอ นึกออกแล้วเรื่องเมื่อห้าปีก่อนเขาถอนใจ ไม่นึกว่าชาวบ้านแถวนี้จะยังจำได้แล้วเอามาพูดกันอยู่ วิมาลาไม่ใช่แฟนเขา และผู้ชายคนนั้นก็ไม่ใช่กิ๊กหรือชู้ของเธอ และตัวเขาเองไม่ได้มีเรื่องอะไรกับสองคนนั้น ทุกอย่างคืออุบัติเหตุ “มีคนตายแถวนี้จริงแต่ไม่ใช่ในนี้ โน่นอยู่นอกรั้วแล้วคนตายก็ไม่ใช่แฟนอา เราไปฟังอะไรมาไหนเล่ามาซิ” แต่ก่อนเขาไม่เคยสนใจเลยว่าใครจะพูดอะไร แต่ตอนนี้เปลี่ยนใจแล้วเขาอยากรู้ว่าปากคนเอาไปพูดอะไรถึงไหน “จะให้เล่าจริงๆ เหรอคะ” บุษราคัมทำท่าไม่แน่ใจ เธอเล่าแล้วเขาจะยิ่งโมโหรึเปล่า เธอเห็นเขาพยักหน้าจึงเริ่มเล่า “มีคนบอกเตยว่ารีสอร์ทนี้แฟนคุณอาที่เสียไปแล้วเป็นคนตั้งใจอยากทำค่ะ แต่วันนึงเธอพาผู้ชายคนอื่นเข้ามาแล้วอามาเจอก็เลยมีเรื่องกัน เธอเลยขับรถหนีออกไปแหกโค้งตายที่หน้ารีสอร์ท แล้วคุณอาเลยไม่เปิดที่นี่ให้ใครเข้าพัก” พอเล่าแล้วเธอก็โล่ง หญิงสาวมองหน้าเขาเห็นเคร่งเครียดกว่าเดิมแต่ยังไม่ทันพูดอะไรเขาก็เป็นฝ่ายพูดขึ้นมาก่อน “แล้วอยากฟังเรื่องจริงไหม” ภีมไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงอยากเล่าให้บุษราคัมฟัง แต่ก็ถามไปแล้วเห็นเธอพยักหน้าจึงพูดต่อ “วิมาลาเป็นเพื่อนอา เธอมีคนรักที่ทางบ้านไม่ยอมรับเพราะไม่รวยพอ เธอจึงขอให้อาแกล้งเป็นแฟนกับเธอเพื่อที่จะไม่มีใครขวางเรื่องแฟนตัวจริง ส่วนผู้ชายคนนั้นที่เธอพามาก็คือสามีของวิมาลาเอง สองคนนั้นจดทะเบียนสมรสกันแล้ว เธอเพิ่งตรวจเจอว่าท้องกำลังจะไปสารภาพความจริงกับครอบครัวแต่ฝนตกถนนลื่นเลยเกิดอุบัติเหตุขึ้น เสียชีวิตกันทั้งหมดคือตัวเขา แฟนเขากับเด็กในท้อง” เขาถอนใจ ถามเธอว่า “จำวันอาทิตย์ที่เราไปทานอาหารกันได้ไหม แล้วมีผู้หญิงมาทักอาบอกว่าอยากมาพักที่รีสอร์ท” “จำได้ค่ะ” บุษราคัมจำได้ดี เพราะเธอนั่งอยู่นานมาก “นั่นล่ะ ดาหลาเป็นน้องสาวของวิมาลา” ดาหลาเข้าใจว่าเขาเป็นพ่อของลูกในท้องวิมาลา เธออยากขยับจากฐานะน้องเมียมาเป็นเมียตัวจริงของเขา ส่วนความจริงว่าเขาไม่ใช่คนรักของวิมาลา ภีมเคยอธิบายกับทางครอบครัวของเธอแล้วแต่ไม่มีใครรับฟัง ทุกคนทำเหมือนเขาเป็นลูกเขยที่ยังไม่ได้มาขอขมาตามประเพณีให้ถูกต้อง และพยายามมัดมือชกให้เขาแต่งงานกับดาหลาแทนคนที่ตายไปแล้วแบบวิมาลา บุษราคัมฟังแล้วก็ไม่ได้รู้สึกว่าเรื่องเศร้าน้อยลงแต่อย่างใด แต่ความกลัวก็หายไปเกือบหมด “เสียใจด้วยนะคะอา ขอโทษด้วยค่ะที่เข้าใจผิด” “แล้วตกลงจะเอาไหมรถคันนี้ ถ้าไม่อาจะขับกลับ” “ให้เตยยืมใช้ใช่ไหมคะ ขอบคุณมากเลยค่ะ” เธอรีบพนมมือไหว้ขอบคุณและพูดต่อ “แต่เตยขับรถไม่เป็นค่ะ คงจะต้องรบกวนคุณอาสอนขับรถก่อนนะคะ” “สอนได้ แต่อายังไม่ได้บอกนะว่าให้ยืมใช้รถฟรีๆ” ภีมตอบ “คะ” เธอเสียงสูง หรือเขาจะคิดค่าเช่า ก็ดีเหมือนกันเธอจะได้สบายใจ “เราพอจะทำงานธุรการหรือบัญชีง่ายๆ เป็นไหม” เขาเริ่มเกริ่น “ก็พอทำได้ค่ะ ก่อนสอบติดครูเตยก็เคยทำงานธุรการมาประมาณครึ่งปี แต่บัญชีจริงๆ แบบที่นักบัญชีทำเตยไม่เคยทำนะคะ” เธอตอบตามตรง หลังจากเรียนจบเธอสอบขึ้นบัญชีไว้นานครึ่งปี ในระหว่างนั้นจึงต้องหางานอื่นทำไปก่อน “ตอนนี้ผจก.ไร่ของอาลาออกไม่มีคนทำงานเอกสารถ้าเตยไปช่วยทำให้ได้ อาจะให้รถไปยืมใช้ ค่าเช่าบ้านก็ไม่ต้องจ่าย ค่าเติมน้ำมันเบิกได้” เรื่องไม่มีคนทำงานเอกสารภีมไม่ได้โกหก ส่วนสวัสดิการบ้านพัก น้ำมันรถเขาก็ให้สำหรับพนักงานในไร่อยู่แล้ว ส่วนอาหารเขามีโรงครัวทำให้คนงานทุกคนทานได้แต่ที่ผิดปกติคือ ทุกคนต้องเป็นพนักงานประจำ ไม่ใช่พาร์ทไทม์แบบที่เขากำลังเสนอให้เธอ บุษราคัมคิดอยู่ชั่วครู่ ข้อเสนอสุดเร้าใจมากว่าแต่เธอจะเอาเวลาที่ไหนไปทำงานให้เขา “เตยอยากทำนะคะแต่เตยสอนเต็มเวลา กว่าจะกลับมาก็เย็นเตยอาจจะไม่มีเวลาทำงานให้อาเยอะค่ะ” ข้าราชการครูไม่มีใครที่เข้างานแปดโมงเช้า ออกสี่โมงเย็นตามเวลาราชการแน่นอน มีแต่ต้องไปเร็วกว่าเจ็ดโมงและกลับหลังห้าโมงเย็นนั่นคือเร็วที่สุด “เตยจัดการเวลาทำงานได้เลยเอาที่สะดวก จะไปทำตอนเย็นหรือจะเสาร์ครึ่งวันก็ได้ ถ้าช่วงไหนมีงานที่โรงเรียนเยอะก็ค่อยว่ากันอีกที” “แบบนั้นได้ใช่ไหมคะ งั้นเตยทำงานให้คุณอาก็ได้ค่ะ” เธอตอบรับอย่างร่าเริง “งั้นเย็นนี้อาจะพาไปดูห้องทำงาน ตอนนี้อาไปธุระก่อนส่วนเรื่องเรียนขับรถเดี๋ยวค่อยดูวันว่าง” เขากลับไปเลื่อนรถเข้ามาจอดในโรงรถและส่งกุญแจให้เธอ ตอนนั้นทศขับรถคันที่เขาใช้ประจำมาส่งให้ ภีมจึงแยกตัวไปทำธุระของเขา หญิงสาวมองกุญแจในมืออย่างไม่อยากเชื่อ นี่มันรถสปอร์ตรุ่นใหม่ราคาหลักล้าน เธอเพิ่งรู้ว่าเศรษฐีเขานิยมซื้อรถแพงๆ มาจอดเก็บกันด้วย