จ็อบพิเศษ

“แก...” บุษราคัมทักเพื่อนสาวไปทางไลน์ ส่งภาพรถยนต์คันที่เพิ่งได้มาให้บุณฑริกดู อีกฝ่ายส่งสติ๊กเกอร์ทำท่าตกใจมาให้ จากนั้นสองสาวจึงเปลี่ยนเป็นการวิดีโอคอลคุยกันแทน “เฮ้ย ไหนแกว่ามีเงินนิดเดียวนี่แกซื้อคันนี้เลยเหรอ” บุณฑริกคำนวนคร่าวๆ คันนี้ต่อให้เป็นมือสองแต่ราคาก็น่าจะเฉียดล้านอยู่ดี “ไม่ได้ซื้อย่ะ มีคนให้ยืมใช้” บุษราคัมตอบ “ใคร บอกมาคงไม่ใช่คุณอาสุดหล่อใช่ไหม” บุณฑริกดักคอ “ทำไมแกรู้ล่ะ” บุษราคัมไม่สนุกที่เพื่อนทายออกเร็ว “ก็แกไปอยู่บ้านเขา ละก็ไม่น่าจะมีใครคนอื่นให้ยืมของแบบนี้” บุณฑริกตัดสินใจพูดตรงๆ เพราะห่วงเพื่อน “เขาคิดอะไรแอบแฝงไหมเตย ฉันว่าแกระวังไว้ก็ดีนะ” “เขาไม่ได้ให้ใช้ฟรีหรอกเขาให้ฉันทำงานให้น่ะ พวกงานเอกสารในไร่ งานบัญชี” บุษราคัมบอก “แล้วแกจะเอาเวลาไหนไปทำ กว่าจะเลิกจากสอนก็เย็นแล้ว บางวันมีเตรียมการสอนอีก” ความเป็นครูเหมือนกันทำให้รู้รายละเอียดเนื้องานของกันและกันดี “คุณอาเขาว่าให้ฉันจัดสรรเวลาเองตามที่สะดวก จะไปทำตอนเย็นหรือวันเสาร์ก็ได้ ถ้าช่วงไหนงานโรงเรียนยุ่งก็ว่ากันอีกที” บุณฑริกได้ยินดังนั้นก็ไม่ว่าอะไร “แล้วแกขับรถเป็นแล้วเหรอ ให้ฉันไปสอนไหม” ตอนนี้บุณฑริกมีรถที่พี่ชายเอามาให้ เหตุเพราะวันที่เธอกลับจากมาหาเพื่อนสัปดาห์ก่อนเธอเหนื่อยมาก การนั่งรถทัวร์ข้ามจังหวัดมันต่างจากการนั่งรถโดยสารประจำทางในกรุงเทพฯ ลิบลับ หลังจากวันนั้นเธอจึงโทรไปอ้อนที่บ้าน ขอรถมาใช้ที่โรงเรียนสักคันซึ่งพี่ชายเธอก็รีบขับรถมาส่งให้ในวันรุ่งขึ้นทันที เย็นวันนั้นภีมมาจอดรถที่หน้าบ้านพักเพื่อมารับบุษราคัมไปดูห้องทำงาน และอธิบายงานของเธอให้เข้าใจ หญิงสาวมองสองข้างทางอย่างตื่นเต้น นั่นแกะตัวเป็นๆ อยู่เป็นฝูงในสนามหญ้า เธอเพิ่งรู้ว่าไร่กุสุมาของเขาเปิดให้นักท่องเที่ยวเข้าชมเป็นรายได้หลัก แต่ทางเข้าสำหรับนักท่องเที่ยวจะมีอีกทาง ส่วนด้านที่เธอและภีมใช้เข้าออกประจำถือเป็นด้านหลัง มีเฉพาะคนแถวนี้หรือตัวเจ้าของบ้านเองที่เข้าออกเพราะใกล้บ้านมากกว่าเข้าจากถนนหน้าประตูใหญ่ ชายหนุ่มจอดรถหน้าตึกใหญ่ทรงยุโรป เธอเห็นแล้วถึงกับต้องตะลึงนี่มันปราสาทในนิทานชัดๆ “นะ นี่บ้านอาเหรอคะ” “ใช่” เขาตอบสั้นๆ ภีมถือว่าเป็นคนที่รสนิยมดีเลิศมาแต่ไหนแต่ไร ทุกอย่างที่เขาเลือกใช้ไม่เคยธรรมดา สิ่งที่ธรรมดาที่สุดที่อยู่รอบตัวเขา ณ ในเวลานี้น่าจะเป็นตัวเธอเองชายหนุ่มคิดในใจ เขาลงจากรถหันไปหาคนสนิทที่ปกติจะต้องคอยอยู่รับหน้าเสมอ แต่วันนี้เจ้าทศหายไปไหน เขาเดินนำเธอเข้าไปในบ้าน ไฟทางเปิดเองอัตโนมัติเมื่อเขาเดินผ่าน บุษราคัมมองอย่างตื่นตาตื่นใจปลูกบ้านในป่าในดง เธอเพิ่งรู้ว่ามันจำเป็นต้องหรูขนาดนี้ “เมื่อก่อนเอกสารบัญชีของที่นี่จะอยู่ที่สำนักงาน แต่พอไม่มีคนทำอาก็ต้องเอามาทำเอง เลยย้ายห้องบัญชีมาไว้ที่ห้องทำงานที่บ้าน” เขาพูดพร้อมกับเปิดประตูห้องทำงานที่อยู่ชั้นล่าง “ค่ะอา” เธอเดินตามเขาเข้าไปในห้อง ในห้องนั้นมีโต๊ะทำงานสองตัว โต๊ะตัวใหญ่ดูแล้วน่าจะเป็นของเขา ดูจากบรรดาของจุกจิกบนโต๊ะ ทั้งแฟ้มเอกสาร คอมพิวเตอร์ Macbook Pro 24 Carat gold และแท่นวางปากกาคริสตัล ส่วนโต๊ะอีกตัวนอกจากมีคอมพิวเตอร์แบบตั้งโต๊ะที่เขากำลังเปิดให้เธอดู ยังมีอุปกรณ์อื่นๆ เช่นปริ๊นเตอร์จัดเข้าที่พร้อมใช้ มีตู้เอกสารใบใหญ่สารพัดแฟ้มถูกจัดวางเรียงอย่างดี “หน้าที่ของเตยคือดูเอกสารจากในบิลต่างๆ กับข้อมูลที่ลงว่าตรงกันไหม กับทำเอกสารนิดหน่อยเช่น จดหมายเวียน หรืออะไรก็ตามที่อาจะบอกเป็นเรื่องๆ ไป ส่วนงานรูทีนคือตรวจบัญชี รายรับรายจ่ายประจำวัน ข้อมูลพวกนี้ทางสำนักงานจะส่งมาให้ทุกวันแต่ช่วงนี้อาไม่มีเวลาตรวจ ความจริงมันเป็นหน้าที่ของผจก.ไร่ แต่อายังไม่มีคนมาทำงานแทน เตยก็มาช่วยดูไปก่อนแล้วกัน” บุษราคัมเริ่มกังวล นี่มันไม่ใช่งานเอกสารเล็กน้อยแบบที่เธอคิด แต่งานเอกสารพวกนี้มันเกี่ยวพันกับการรักษาผลประโยชน์ของเขา มันน่าจะไกลตัวเธอเกินไปรึเปล่าแล้วเขาไว้ใจเธอได้ยังไง “อาคะ นี่มันเอกสารสำคัญทั้งนั้น อาไว้ใจเตยขนาดนี้เลยเหรอคะ แล้วของในห้องนี้มันก็มีราคาทั้งนั้น คือ...” แค่แลปท็อปของเขาก็น่าจะอันละเฉียดล้าน เกิดมันหายไประหว่างที่เธอเข้ามาทำงานเธอจะทำยังไง “เตยเป็นข้าราชการ อาคิดว่าเตยคงไม่เอาอนาคตทางราชการมาเสี่ยง ส่วนเรื่องอื่นหน้าห้องมีวงจรปิดใครเข้าออกอาจะรู้อยู่แล้ว ปกติห้องนี้ไม่มีใครเข้ามานอกจากอา” “อ้อค่ะ” เธอพยักหน้ารับรู้ ถามว่าสบายใจขึ้นไหมตอบเลยว่าไม่ แต่ตกลงใจทำงานไปแล้วจะถอยตั้งแต่ยังไม่เริ่มก็กระไรอยู่ “มาดูตรงนี้ก่อน” เขาเรียกให้เธอมานั่งที่หน้าคอมพิวเตอร์ พร้อมกับเข้ารหัสแอดมินให้เธอดูการตั้งค่าของคอมพิวเตอร์ มีผู้ใช้สามคนที่ถูกตั้งไว้คือหนึ่งชื่อ Pheem อีกชื่อคือ Manager ซึ่งสองชื่อนี้ถูกตั้งเป็นแอดมิน ส่วนอีกหนึ่งคือ User ทั่วไป ภีมให้เธอใช้งานในส่วนของ Manger ซึ่งสามารถเข้าถึงข้อมูลได้ประมาณสามในสี่ของเครื่อง ซึ่งบุษราคัมเองก็สบายใจขึ้นที่เธอไม่ได้เข้าถึงในข้อมูลลับทั้งหมด เมื่อความกังวลหมดไปเธอจึงเห็นว่าท่อนแขนแข็งแรงข้างหนึ่งเขาวางลงบนที่วางแขนด้านซ้าย มืออีกข้างจับเม้าส์ที่อยู่ขวามือให้เธอดูส่วนต่างๆ ของแฟ้มเอกสารในเครื่อง มองเผินๆ เหมือนกับเธอกำลังถูกโอบอยู่ยังไงยังงั้น เสียงห้าวที่กำลังอธิบายงานดังอยู่เหนือศีรษะ บุษราคัมนั่งตัวลีบเธอฟังไม่รู้เรื่องแล้ว หญิงสาวทำอะไรไม่ถูกจะขยับตัวออกก็ไม่ได้ จะพูดบอกตรงๆ ว่าให้ขยับถอยไป เขาเองก็กำลังพูดเรื่องงานดูเป็นเรื่องเป็นราว มันจะกลายเป็นว่าเธอคิดอกุศลไปเองรึเปล่า