บ้านพักครูหรือรีสอร์ท

บุษราคัมทานข้าวเสร็จแล้วจึงโทรหามารดา “แม่คะหนูมาถึงแล้วค่ะ เข้าบ้านพักจัดของแล้วเรียบร้อย” “แล้วบ้านเป็นไงลูก อยู่ได้ไหม” นางมรกตถามกลับมาด้วยความเป็นห่วง “บ้านพักครูอยู่ไม่ได้เลยค่ะแม่ บานประตูหลุดจากวงกบ หน้าต่างไม่มีกลอนไม่มีเหล็กดัด ไฟใช้ไม่ได้ มีรังหนูในครัวและอื่นๆ อีกมากมาย” เธอเล่าเป็นฉากๆ “เอ้า..แล้วหนูจะนอนไปได้ยังไงลูก” “อ๋อ หนูเช่าบ้านแถวนี้ไปก่อนค่ะแม่ ดีว่าแถวโรงเรียนมีบ้านเช่า มีเฟอร์พร้อมเดี๋ยวเงินเดือนออกค่อยแบ่งเก็บไว้ซ่อมบ้านค่ะ” บุษราคัมพูดอย่างร่าเริง “เงินพอใช้ไหมลูก เงินเดือนครูแรกๆ จะได้สักเท่าไหร่เดี๋ยวแม่โอนให้นะ” นางมรกตเองก็เป็นครู นางรู้ดีว่าเงินเดือนครูในระยะแรกไม่ได้มากมาย “ไม่ต้องหรอกค่ะแม่” ลูกสาวรีบบอกแต่ไม่ทัน มารดาโอนเงินมาให้เธอเป็นจำนวนสามแสน บุษราคัมมองตัวเลขอย่างตกใจเธอไม่เคยมีเงินจำนวนมากเท่านี้ในบัญชีเลย “หนูฟังแม่นี่เป็นเงินที่พ่อเขาเก็บไว้ให้ลูก เขาบอกไว้ก่อนเสียว่าให้แม่เอาเงินก้อนนี้ให้หนูตอนที่หนูเรียนจบมีงานทำแล้ว เก็บให้ดีใช้ให้เป็นประโยชน์ที่สุดนะลูก แม่คงไม่มีอะไรให้หนูได้แล้ว” นางมรกตพูดด้วยความรู้สึกผิด เพราะเธอรู้ดีแก่ใจว่าบ้านหลังที่อยู่ถูกสามีใหม่ขอเอาไปจำนอง และมันใกล้ถึงเวลากำหนดไถ่ถอนเต็มทีเธอยังไม่มีเงินพอเลย ส่วนเงินก้อนนี้เป็นเงินที่นางแอบสามีใหม่เก็บไว้ให้ลูกสาวตามคำสั่งเสีย นางอาจจะเป็นแม่ที่ไม่ดีนักเลือกพ่อเลี้ยงที่ไม่ดีพอให้ลูก จนบุษราคัมต้องย้ายออกไปอยู่หอตั้งแต่ตอนเรียน แต่นางก็พยายามรักษาคำพูดที่ให้ไว้กับพ่อของลูก “แม่อย่าพูดแบบนี้สิคะ แล้วเขาทำอะไรแม่อีกรึเปล่า” 'เขา' ที่ว่าหมายถึงพ่อเลี้ยง เธอไม่ชอบผู้ชายคนนี้เลยมันเคยจะข่มขืนเธอจนเธอต้องขอแม่ย้ายออกมาอยู่ข้างนอก แรกๆ บุษราคัมเสียใจที่แม่ไม่เชื่อเธอ ไม่ยอมเลิกกับผู้ชายคนนั้น แต่พอนานไป พอเธอโตมากขึ้นหญิงสาวจึงได้เรียนรู้ว่ากรรมใครก็ของคนนั้น เราทำได้แค่ห่วงแต่ไม่สามารถเข้าไปก้าวล่วงชีวิตของใครได้ เธอจึงทำได้แค่มองดูแม่อย่างห่างๆ เธอคุยกับมารดาต่ออีกครู่หนึ่ง นางมรกตขอตัวไปพักผ่านเธอจึงวางสายไป หญิงสาวมองเงินในบัญชี เธอรู้ว่าพ่อมีเงินเก็บไว้ให้แต่เธอเข้าใจมาตลอดว่าแม่คงเอาให้พ่อเลี้ยงไปหมดแล้ว จึงไม่เคยทวงถามเพราะกลัวแม่จะลำบากใจ มันจึงเป็นสิ่งที่เกินความคาดหมายมาก วางสายจากมารดาไม่นาน เพื่อนสนิทก็วิดีโอคอลมา หญิงสาวกดรับสายเพื่อนอย่างดีใจ “ว่าไงแกไปรายงานตัวเป็นไงบ้าง โรงเรียนโอมะ” ใบบัวถามมา “ฮื่อ โรงเรียนมีครูแค่สามคนรวมเราด้วย แต่เด็กไม่เยอะเท่าไหร่อาจจะต้องยุ่งที่ต้องสอนควบสองชั้นน่ะ” “แล้วบ้านพักครูล่ะ” ใบบัวถามต่อ “แกดูเองดีกว่า” บุษราคัมแพลนกล้องไปรอบๆ บริเวณห้องให้เพื่อนเห็น ทั้งในห้องโถง ห้องนอน ห้องครัว เธอแอบหัวเราะเมื่อเห็นเพื่อนตาค้าง “เฮ้ย..นั่นมันบ้านพักครูหรือรีสอร์ท” ใบบัวข้องใจมากมีบ้านพักครูหรูดูดีขนาดนั้นด้วยเหรอ สำหรับครูน้อยบรรจุใหม่แบบพวกเธอ “ก็รีสอร์ทน่ะสิแก” เพื่อนสาวเฉลย “ยังไงแกว่ามาสิ” ใบบัวถามต่อรัวๆ “ก็วันนี้ฉันไปดูบ้านพักครูที่โรงเรียนมา แกรู้ไหมว่ายังไม่ทันไขกุญแจประตูก็หลุดมาทั้งแผง ไฟเปิดไม่ติด หน้าต่างไม่มีกลอน กองทัพหนูอีกไม่รู้เท่าไหร่” บุษราคัมเล่าเป็นฉากๆ จนใบบัวฟังด้วยความสยดสยองและลงความเห็นว่าจากที่เล่ามาไม่ควรเรียกบ้าน กระท่อมปลายนาอาจจะดูดีกว่า “แล้วแกไปเช่ารีสอร์ทได้ไง เงินเดือนจะพอจ่ายไหมแก” อยู่รีสอร์ทมันต้องดีกว่า แต่ค่าเช่าต้องแพงมากเช่นกัน “เดือนละสองพัน รวมน้ำไฟ” บุษราคัมบอกทำให้ใบบัวตาโต “แกแน่ใจนะเตยว่าสองพัน ไม่ใช่ตกศูนย์ไปตัวนะเว้ย” ถ้าบอกว่าสองหมื่นมันจะสมเหตุสมผลมากกว่าเยอะ “สองพัน เจ้าของใจดีด้วยเขาบอกว่ารีสอร์ทยังไม่ได้เปิดให้เข้าพัก ปิดไว้เฉยๆ เขาเลยคงคิดแค่ค่าน้ำค่าไฟน่ะแหล่ะ” ครูสาวอธิบาย ใบบัวพยักหน้าเข้าใจ “อ๋อ งั้นเจ้าของก็คงเป็นคนพื้นที่ คนสูงอายุละมั้งเลยไม่ได้คิดเรื่องกำไรอะไร” ใบบัวเดา บุษราคัมคิดตามคำพูดเพื่อนก็ตอบว่าใช่ “ฮื่อ.. ก็แก่แล้วนะ” ภีมน่าจะใกล้สี่สิบยังไงก็ถือเป็นผู้ใหญ่มาก เธอจึงคิดว่าไม่ได้พูดผิดอะไร เช้าวันต่อมาบุษราคัมตื่นแต่เช้า เธอขี่จักรยานออกไปหาตลาดเช้า ถามคนงานในไร่ของภีมว่าจะไปตลาดเช้าไปทางไหน ได้รับคำตอบให้ขี่จักรยานลัดออกไปทางโรงเรียน ทะลุออกประตูหน้าตลาดจะอยู่ฝั่งตรงข้ามโรงเรียน เธอใช้เวลาไม่ถึงสิบนาทีก็ถึงจุดหมาย ตลาดเช้ามีขนาดใหญ่กว่าที่เธอคิด ของขายมากมายหลากหลาย “ครูมาซื้อของเหรอครับ” ทศทักเสียงดัง คำพูดของทศทำให้หลายคนหันมามอง “จ้ะ เราล่ะ” “มาซื้อขนมให้นายไว้กินกับกาแฟเช้าครับ ไปก่อนนะครับ” ทศแยกตัวไป หญิงสาวจึงเดินชมตลาดอย่างสบายใจ “หมูย่างขายยังไงคะ” เธอหยุดลงที่ร้านหมูย่างไม้เล็กๆ ขนาดน่ากิน “ไม้ละสามบาทจ้ะ ข้าวเหนียวห่อละห้าบาท” แม่ค้าตอบ “สิบไม้ค่ะ ข้าวเหนียวหนึ่ง” เธอเปิดกระเป๋าสตางค์ใบเล็กหยิบเงินออกมา แม่ค้าหยิบหมูย่างใส่ถุงส่งให้และรับเงินไป “นี่จ้ะ แม่หนูเป็นครูมาอยู่ใหม่เหรอ” แม่ค้าถาม