มาส่งเห็ด

“ค่ะป้า เพิ่งมาเมื่อวานค่ะ” “แล้วบ้านพักนั่นนอนได้เหรอครู มันโทรมมากเลยนะ” แม่ค้าถามอย่างแปลกใจ “นอนไม่ได้ค่ะคงต้องซ่อมก่อน” เธอตอบแค่นั้นไม่ได้ขยายความอะไร หญิงสาวรับถุงหมูย่างมายิ้มให้แล้วเดินไปร้านอื่นต่อ 'ผักสวยจัง' เธอคิดในใจ เธอเดินไปถึงแผงผักสดจึงซื้อมาหลายอย่าง “ผักขายยังไงคะ” “กำละห้าบาทจ้ะ” เธอเลือกกวางตุ้งมาสามกำ คะน้าสอง ชุนฉ่ายหนึ่งและขึ้นฉ่ายสอง หัวไชเท้าสวยน่ากินจึงเลือกมาหนึ่งหัวทั้งหมดนั้นตั้งใจจะทำจับฉ่ายไว้ทานเสาร์อาทิตย์สองวัน เธอเลือกต้นหอมผักชี พริกขี้หนูแดง หอมใหญ่ มะเขือเทศ มะนาวไว้อีกจำนวนหนึ่งเผื่ออยากทำยำทาน บุษราคัมซื้อซี่โครงหมูมาหนึ่งกิโล ตั้งใจจะใส่จับฉ่ายสักครึ่งนึงที่เหลือหมักไว้ทอดน่าจะดีเธอคิดในใจ “แถวนี้มีวัดไหมคะป้า” มาอยู่ที่นี่ก็ควรจะไปทำบุญรับสิ่งดีๆ เสียหน่อย “มีสำนักสงฆ์น่ะหนู ไปทางท้ายไร่คุณภีมก็ได้แค่กิโลเดียวก็ถึงแต่ถ้าจะไปวัดหนูก็ต้องไปโน่นล่ะ วัดพญาเย็นออกไปไกลหน่อยประมาณสิบกิโล” “ขอบคุณค่ะคุณป้า” เธอขอบคุณแม่ค้าร้านหมู ตอนนี้ของในมือพะรุงพะรังไปหมด “ซื้ออะไรน่ะเรา” เสียงห้าวดังขึ้นมาทางด้านหลัง หญิงสาวหันไปเห็นภีมอยู่ด้านหลัง “คุณอา เตยมาซื้อกับข้าวค่ะ” เธอตอบตามตรง ไหนเมื่อกี้ทศบอกว่ามาซื้อขนมให้นายแล้วเขามาเองอีกทำไม “ซื้ออะไรเยอะแยะจะทำอะไรกิน ชอบทำกับข้าวเหรอเรา” ชายหนุ่มมองของในมือที่เธอหิ้วจนข้อนิ้วแดง ทศรู้งานดีรีบเข้ามาช่วยยก “ผมช่วยถือครับครู เดี๋ยวเอาไปไว้ให้ที่บ้านนะครับ” บุษราคัมปล่อยมือจากบรรดาข้าวของอย่างงงๆ จากนั้นเธอเห็นทศตรงไปที่จักรยานที่เธอจอดไว้แล้วขี่กลับไปทันที เธออ้าปากจะเรียก 'แล้วฉันจะกลับยังไง' เธอคิดในใจ ภีมมองตามสายตาเธอ จึงพูดขึ้นว่า “เดี๋ยวเรากลับกับอาก็ได้ ตกลงจะทำอะไรกินจะซื้ออะไรอีกไหม” “อ้อ.. ค่ะ ว่าจะทำจับฉ่ายกับซี่โครงหมูทอดค่ะ เตยอยากไปดูขนมทางโน้นอีกหน่อย คุณอาจะมาซื้ออะไรเหรอคะ” “ไม่ได้มาซื้อ เอาเห็ดมาส่งแม่ค้า” ในฟาร์มของภีมมีโรงเห็ดหลายชนิด บางอย่างเก็บส่งแม่ค้าตลาดเช้าแต่ส่วนมากจะมีพ่อค้าคนกลางมารับถึงที่ “อ๋อค่ะ” เธอมองเขาอย่างชื่นชม ไม่น่าเชื่อว่างานมาส่งผักในตลาดเขาก็มาเองมิน่าเธอถึงพบเขาทุกที่ บุษราคัมเดินไปยังร้านขนมที่หมายตาไว้ เป็นขนมถาดวางเรียงกันน่าซื้อ “เอาข้าวเหนียวตัดหนึ่งห่อค่ะ ขนมถ้วยหนึ่ง เล็บมือนางหนึ่ง” “ทำไมซื้อเยอะ กินหมดเหรอ” ภีมถาม เมื่อวานเขาเห็นเธอซื้อของเต็มรถ มาตลาดก็ซื้ออีกเหมือนเมื่อวานไม่ได้ซื้อมา “จะไหว้พระด้วยค่ะคุณอา” บุษราคัมมีพระองค์เล็กที่เธอใส่พานไว้ ไปไหนก็อาราธนามาด้วยเพื่อความอุ่นใจ พระพร้อมธูปเทียนพร้อม “นี่จ้ะคุณครู ทำไมคุณภีมมากับคุณครูได้ล่ะ” แม่ค้าขนมถามชายหนุ่มอย่างแปลกใจ “ไม่ได้มาด้วยกัน แค่จะรับครูกลับไปด้วย” ภีมตอบ เขาแน่ใจว่าชาวบ้านรู้กันหมดแล้วว่าบุษราคัมเป็นครูคนใหม่มาประจำที่บ้านดงพญาเย็นและมาพักที่บ้านเขา ส่วนตัวกระจายข่าวก็คงไม่ใช่ใครที่ไหน ไอ้ทศแน่นอนอะไรที่มันรู้เท่ากับโลกรู้ “ได้ยินว่าจะไปวัดเหรอ” ภีมถาม “ค่ะอา มีคนบอกว่ามีสำนักสงฆ์ใกล้ๆ” “สำนักสงฆ์ไม่ไกล แต่มีพระรูปเดียวเราเป็นผู้หญิงไปคนเดียวจะไม่งามอย่าไปเลย แล้วจะไปยังไงขี่จักรยานไปเหรอ” ภีมขมวดคิ้ว สำนักสงฆ์อยู่ในป่า ทางกิโลเศษๆ อาจจะไม่ไกลเท่าไหร่แต่คนต่างถิ่นขี่จักรยานไปตามลำพังไม่น่าจะปลอดภัย บุษราคัมหน้าเสีย การอยู่ในที่ที่การเดินทางขนส่งมวลชนไม่สะดวก และไม่มียานพาหนะของตัวมันก็ลำบากแบบนี้ หรือว่าเธอควรนำเงินไปซื้อรถยนต์มือสองคันเล็กๆ ดีจะได้ไปไหนง่ายขึ้น เห็นคนที่เพิ่งมาอยู่ที่นี่ทำหน้าผิดหวัง ภีมก็อดไม่ได้ “ถ้าอยากไปจริงๆ เดี๋ยวไปกับอาก็ได้” วันเสาร์อาทิตย์เขาไม่มีงานอะไรมากอยู่แล้ว “อย่าเลยค่ะ เตยเกรงใจเมื่อวานก็รบกวนคุณอาทั้งวัน” บุษราคัมตัดสินใจจะหาซื้อรถมือสองไว้ใช้ แต่ปัญหาคือเธอจะต้องไปเรียนขับรถก่อน มีรถเมื่อไหร่ค่อยไปเอง บุษราคัมว่าแบบนั้น เขาจึงเปลี่ยนเรื่อง “แล้วนี่เราสอนเด็กชั้นไหน” “เตยจบปฐมวัยค่ะ ก็น่าจะได้สอนเด็กอนุบาลล่ะค่ะ” เธอเดาว่าตอนนี้ครูสุทินหรือครูใหญ่อาจจะต้องมาช่วยสอนเด็กอนุบาลแทนครูสายตรง การมาทำงานที่นี่เธอก็น่าจะได้มาสอนในตำแหน่งตามวุฒิ ภีมพยักหน้า “แล้วมาทำงานซะไกลเห็นว่ามาจากกรุงเทพฯ แล้วแฟนเราทำยังไงล่ะ” ท่าทีของเขาเหมือนผู้ใหญ่ที่ถามไปเรื่อยๆ บุษราคัมจึงไม่รู้สึกว่ากำลังถูกซอกแซกเรื่องส่วนตัว “ยังไม่มีหรอกค่ะ เพิ่งเรียนจบ” เธอตอบตามตรง หญิงสาวเห็นเพื่อนหลายคนมีแฟนระหว่างเรียน กลายเป็นนอกจากจะปวดหัวแค่เรื่องเรียนยังต้องมาปวดใจเรื่องแฟนอีก ไม่มีแฟนแบบเธอดีกว่าเป็นไหนๆ ไม่ต้องหาเรื่องใส่ตัว รถมาถึงหน้าบ้านพักของเธอพอดี หญิงสาวหันไปขอบคุณเขาและรวบของมาถือไว้ ความปากไวทำให้พูดไม่คิด “ขอบคุณมากค่ะ วันนี้เตยจะทำจับฉ่ายอาจะทานไหมคะ เดี๋ยวตอนเย็นเตยตักแบ่งไปให้ค่ะ” พูดไปแล้วจึงนึกขึ้นมาได้ภีมเป็นเจ้าของไร่ เจ้าของฟาร์ม เขาน่าจะมีอะไรดีกว่าจับฉ่ายทานเยอะแยะ แต่เขาคงรู้แหล่ะว่าเธอถามตามมารยาท “อยากกินพอดีแต่ไม่ต้องตักแบ่งไปหรอก เดี๋ยวตอนเย็นอามาเอง”