บุณฑริกกลับมาถึงบ้านพักเธอเก็บของส่วนตัวอย่างรีบร้อน แล้วขนมาใส่รถยนต์ส่วนตัวใช้เวลาเพียงหนึ่งชม. เธอก็ขับรถออกมาจากโรงเรียนมาจอดหยุดนิ่งที่ริมทางหลวง หญิงสาวไม่รู้จะไปไหน เธอยังไม่อยากกลับบ้านและไม่อยากติดต่อใคร
เธอเลือกโทรไปแจ้งลาออกกับครูใหญ่ โดยที่บอกว่าจะส่งหนังสืออย่างเป็นทางการมาทีหลัง และเนื่องจากหญิงสาวไม่มีหนี้ผูกพัน เธอจึงสามารถลาออกได้ตามที่คิดถึงแม้ว่าจะโดนบ่นบ้างแต่เธอแน่ใจว่าไม่สามารถทำงานที่นั่นต่อไปได้อีกแล้ว
ฝ่ายทรงภพเขามาทำงานที่ฟาร์มกล้วยไม้เพราะมีลูกค้าคนสำคัญนัดเยี่ยมชม ชายหนุ่มเพลินจนถึงตอนบ่ายเขาจึงนึกขึ้นได้ว่าทิ้งบุณฑริกไว้ที่โรงพยาบาล
'อาจจะตรวจเสร็จแล้วหารถกลับไปแล้ว ถ้าท้องก็คงบอกเองล่ะ' เขาคิดแบบนั้นจึงไม่ติดต่อหาหญิงสาวอีก
จนเมื่อถึงสุดสัปดาห์ต่อมา เขาไปหาบุณฑริกที่โรงเรียนแต่ไม่พบเธอ เขาไปดูที่บ้านพักใจหายเมื่อเห็นว่ามันถูกคล้องกุญแจอันใหญ่เหมือนไม่มีคน
