บทที่ 1 รักโดยบังคับ
บุณฑริกกอดตัวเองอยู่ในบ้านพักครูเล็กๆ เธอกลับมาถึงนครนายกอย่างบอบช้ำ หญิงสาวนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์เมื่อคืนที่ผ่านมา ทรงภพขืนใจเธอหลังจากที่ลากเธอมาจากหน้าห้องพักของภีมและบุษราคัม
“ปล่อยบัวเถอะค่ะพี่ภพ” เธอขอร้องเขาทั้งน้ำตาแต่ทรงภพเหมือนคนสติหลุด เขาอาจจะเมาด้วยเพราะได้กลิ่นเบียร์มาจากตัวเขาชัดเจน
เธอร้องไห้หลังจากที่เหตุการณ์นั้นผ่านไปส่วนเขาหลับสนิท บุณฑริกไม่ได้นอนทั้งคืน จนถึงตอนเช้ามืดเธอได้ยินเสียงบุษราคัมและภีมพานางมรกตออกไปข้างนอก คงจะไปชมพระอาทิตย์ขึ้นตามที่บอกไว้เมื่อวานเย็น หญิงสาวรีบแต่งตัวแล้วออกไปถามแม่บ้านหารถที่จะเข้าเมือง
โชคดีว่าวันนั้นแม่บ้านต้องไปตลาด เธอจึงได้ติดรถของคนงานออกมาที่คิวรถและได้ต่อรถไปที่มวกเหล็ก แต่เมื่อถึงท่ารถมวกเหล็กหญิงสาวก็ต้องตกใจเมื่อเห็นทรงภพอยู่ที่นั่น
“เป็นคนยังไงนึกจะมาก็มา นึกจะกลับก็กลับไม่ต้องร่ำลาใคร” ทรงภพถากถางเธอ
