บุษราคัมแปลกใจเมื่อเธอกลับมาถึงบ้านพบบุณฑริกนั่งอยู่คนเดียวที่โต๊ะอาหาร
“อ้าว คุณอาล่ะบัว”
“ไม่รู้สิ มาถึงก็หายไปเลย” บุณฑริกสีหน้าไม่ดีเท่าไร
“เตย หรือว่าคุณอาของแกเขารำคาญที่ฉันมาบ่อย”
“คงไม่มั้ง” บุษราคัมปฏิเสธ แต่เธอก็เห็นด้วยว่าเพื่อนสาวมาบ่อยจริงๆ มาแทบจะอาทิตย์เว้นอาทิตย์ แต่เธอไม่กล้าบอกปัดในเวลาที่เพื่อนบอกว่าจะมาหา เพราะถือว่าช่วงที่มาอยู่แรกๆ บุณฑริกก็มีน้ำใจมาช่วยหลายอย่าง
“งั้นบัวกินไปก่อนนะ เราจะขึ้นไปดูอา” บุษราคัมไม่รอว่าเพื่อนจะตอบว่าอะไร เธอเดินออกมาจากห้องอาหารกำลังจะขึ้นชั้นบน แต่มีแม่บ้านมาแอบกระซิบว่า
“นายรอคุณผู้หญิงอยู่ที่เรือนแก้วค่ะ บอกว่าให้คุณไปคนเดียวนะคะ”
“ขอบคุณค่ะ”
“อาคะ” เธอขึ้นไปถึงชั้นสองของเรือนแก้วเห็นภีมนอนคว่ำหน้าบนที่นอน จึงรีบเดินไปหาเพราะคิดว่าเขาอาจจะป่วย
หญิงสาวจับต้นแขนเขาภีมไม่สวมเสื้อ เขามีเพียงกางเกงขาสั้นตัวเดียวติดกายอยู่ เมื่อ
