“พอเถอะพี่ศรี” เสียงทุ้มแต่หนักแน่นของคุณศิวะดังขึ้น เขาเข้ามาในห้องไกล่เกลี่ยครู่ใหญ่แล้วและได้ยินทุกอย่างที่นางศิริพูด ได้แต่สังเวชใจที่นางไม่เคยเปลี่ยน ไม่เคยปรับปรุงตนเอง
คุณศิวะมาหยุดตรงหน้าพี่สาวแท้ๆ ที่ไม่ได้พบกันมาหลายปีแม้ว่าจะอยู่ในสังคมเดียวกัน
“มาแล้วเหรอ ไอ้น้องชั่ว”
นางศิริเค้นเสียงลอดไรฟันมองน้องชายด้วยความเกลียดชังสุดแสน
“พี่ดูนี่ดูหน้าตารามสิ ดูหน้ามาศสิว่าเหมือนใคร”
อยู่ๆ เขาก็จับมือลูกชายดึงเขามาใกล้ๆ ให้นางศิริมองหน้าแบบชัดเจน
นางศิริมองรามและมัทรีสลับกันไปมา ไอ้น้องบ้ามันให้นางมองอะไรนางสงสัยแล้วจ้องคนทั้งสองไม่วางตา ก่อนจะพึมพำเบาๆ
“รามมาศ รามมาศ รามิลมาตยา” นางเบิกตาโตก่อนหูได้ยินเสียงคุณศิวะพูดแว่วๆ
“คุณตาคุณยายบอกผมหมดแล้วว่าพี่ทำอะไรท่านก่อนตาย อ้อ... ไม่สิควรเรียกว่าพี่ทำอะไรให้ท่านตายมากกว่า”
นางศิริสะดุ้งโหยงมันหมายความว่าอะไร ไอ้น้องชั่วมันรู้อะไร
