มาริสาสารภาพแบบหมดเปลือก เธอนั่งร้องไห้สะอึกสะอื้นขณะนั่งอยู่ที่เบาะข้างคนขับ
“ริสาไม่อยากให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นเลยจริงๆ พวกคุณสองคนมีอะไรบางอย่างที่เหมือนกันมาก...มากจนเกินไป” นี่ไม่ใช่ข้ออ้างหรือคำแถ แต่เป็นสิ่งที่ผู้พูดรู้สึกจริงๆ ก่อนเธอจะรับกระดาษทิชชูที่เจ้าของรถยื่นให้ขึ้นมาซับคราบน้ำตา
“คุณกวิน คุณโกรธริสามั้ยที่ริสาเผลอไปจูบเขาแบบนั้น ริสาอยากซื่อสัตย์ต่อคุณจริงๆ นะคะ” มาริสาลากเสียงอ่อน ถามกวินที่นั่งนิ่ง ไม่พูดไม่จา
ซึ่งหากมองเผินๆ ท่าทางเขาดูจะไม่โอเคที่มาริสาไปยุ่งกับท่านประธานคนนั้น แต่แท้จริงแล้วเขากำลังรู้สึกผิด และรู้สึกแย่เกินกว่าที่จะอธิบายออกมาเป็นคำพูดใดๆ ได้
กวินรู้ดีว่าเรื่องนี้มันเป็นเพราะความงี่เง่า ความเอาแต่ใจ และความขี้ขลาดของเขาทั้งนั้น ในชีวิตนี้ไม่เคยกลัวใครหน้าไหน แต่กลับใจปลาซิวเพราะเรื่องเล็กน้อยเรื่องนี้ ไม่แปลกใจเลยหากอิทธิพลจะสาปแช่งให้ริสาโกรธและเ
