“เออ คุณแพรครับ ผมต้องขอโทษด้วยนะครับ เรื่องที่พ่อของพวกเรา…”
“ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นเลยค่ะพี่เควิน แพรเข้าใจค่ะ เราค่อยๆ เรียนรู้กันไปก็ได้เนอะ”
“เอ่อ…แต่มันไม่ใช่อย่างที่คุณแพรคิดนะครับ”
“โธ่…พี่เควินไม่ต้องเขินหรอกค่ะ แพรบอกแล้วไงว่า ของแบบนี้มันต้องค่อยๆ เรียนรู้กันแหละ แพรพร้อมเปิดใจนะคะ” แพรรัมภาพยายามตีมึนรุกเร้า แต่พอกวินจะปฏิเสธแบบจริงจัง มาริสากับอิทธิพลก็เดินมาหาพวกเขาพอดี
“รีบไปกันได้แล้วครับ เดี๋ยวจะไม่ทันนัดคุณพิพัฒน์นะ” อิทธิพลเร่งให้ทั้งสองรีบเดินไป เขาขยิบตาบอกกับกวิน เป็นนัยว่าเดี๋ยวเขาจัดการฝั่งแพรรัมภาเอง
“พี่เควิน แพรฝากส่งริสาด้วยนะคะ ริสา…แกช่วยนั่งเงียบๆ รูดซิปปากให้สนิทนะ ทุกอย่างกำลังไปได้สวย” แพรรัมภาบอกกับกวิน ก่อนหันมากระซิบกระซาบกับเพื่อนสนิทบอกให้เธอทำตัวดีๆ
“ไปเถอะครับคุณริสา…เดี๋ยวผมจะไม่ทันนัด” กวินหันไปคว้ากระเป๋าของมาริสามาถือไว้ แล้วเดินตีคู่กันไปท
