"ฉันจะไม่ไปยุ่งกับมัน" อานนท์พูดเสียงต่ำ พยายามควบคุมโทสะที่เริ่มปะทุขึ้นมาอีกครั้ง "และนั่นหมายความว่าเธอก็จะไม่มีวันที่จะได้พบมันอีกต่อไป"
"หมายความว่ายังไง" ภริตาถามเสียงสั่น เริ่มรู้สึกตื่นตระหนกกับน้ำเสียงและท่าทีที่เปลี่ยนไปของอานนท์
"เธอจะต้องอยู่กับฉันที่นี่" อานนท์เอ่ยเสียงเข้ม ดวงตาคมกริบจ้องมองภริตาอย่างไม่ละสายตา "อยู่ภายใต้สายตาของฉันตลอดเวลา"
คำพูดของอานนท์ราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจของภริตา ความรู้สึกเย็นเยียบแล่นปราดไปทั่วร่างกาย เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะถูกกักขัง อิสรภาพของเธอกำลังจะถูกพรากไปต่อหน้าต่อตา
"ไม่ได้นะ! นายทำแบบนี้ไม่ได้!" ภริตาส่ายหน้าอย่างรุนแรง น้ำตาคลอเบ้าด้วยความตกใจและความโกรธ "นายไม่มีสิทธิ์มากักขังฉัน!"
"ฉันให้อิสระเธอมากเกินไป ภริตา...มากจนเธอได้ใจ ทำอะไรไม่คิดถึงฉัน!" อานนท์เค้นเสียงต่ำ ดวงตาแข็งกร้าวขึ้นเมื่อนึกถึงภาพที่ภริตากับการันต์เดินเที่ยวชมเมือง
