เช้าวันรุ่งขึ้นท่ามกลางไอหมอกจางๆ ที่ปกคลุมไปทั่วฟาร์มม้าอัครเดช แพรวาลืมตาตื่นขึ้นมาในอ้อมกอดที่คุ้นเคยของขุนเขาภายในบ้านพักไม้ริมลำธาร
ร่างกายของเธอรู้สึกเบาสบายขึ้นบ้างหลังจากที่ได้พักผ่อนอย่างเต็มอิ่ม (หลังจากโดนรังแกจนสลบไป) เธอหันไปมองสามีตัวดีที่ยังคงหลับสนิท ใบหน้าคมสันยามหลับดูนิ่งสงบผิดกับตอนที่เขาสวมวิญญาณพยัคฆ์ร้ายขี้หึงเป็นไหนๆ
"ตื่นเช้าจังเลยนะเมียพี่ หรือว่าเมื่อคืนพี่ยังรังแกเธอไม่พอใจ"
เสียงทุ้มต่ำของขุนเขาดังขึ้นทั้งที่เขายังหลับตาอยู่ ก่อนจะกระชับอ้อมกอดให้ร่างบางบดเบียดเข้ากับแผงอกแกร่งของเขามากขึ้น
"พี่ขุนตื่นแล้วเหรอคะ แพรแค่จะลุกไปดูเจ้าอัคนีหน่อยค่ะ ปล่อยแพรก่อนเถอะนะคะ เดี๋ยวพี่ธันวาจะมารอรับไปตรวจม้านะ"
แพรวาพูดพลางพยายามจะแกะมือหนาออก
คำว่าพี่ธันวาเพียงคำเดียวทำให้ดวงตาของขุนเขาลืมโพลงขึ้นมาทันที แววตาคมกริบฉายแววไม่พอใจอย่างรุนแรง
"พี่บอกแล้วไงแพร ว่าห้า
