แสงแดดยามเช้าที่คฤหาสน์อัครเดชโภคินวันนี้ดูจะสดใสเป็นพิเศษ
แพรวาที่เพิ่งออกจากโรงพยาบาลได้ไม่กี่วันกำลังนั่งพักผ่อนอยู่ที่เรือนกระจกท่ามกลางหมู่มวลดอกไม้นานาพันธุ์ ร่างกายของเธอเริ่มกลับมาแข็งแรงเกือบเป็นปกติแล้ว แต่ที่ดูจะ "แข็งแรง" เกินไปหน่อยก็น่าจะเป็นคนข้างกายอย่างขุนเขา ที่เอาแต่เฝ้าประคบประหงมเธอราวกับไข่ในหิน ไม่ยอมให้เดินไปไหนเองแม้แต่ก้าวเดียว
"พี่ขุนขา แพรเดินเองได้ค่ะ พี่ขุนจะอุ้มแพรไปยันห้องน้ำทุกรอบแบบนี้ไม่ได้นะคะ แพรเขินสาวใช้จะแย่อยู่แล้ว"
แพรวาแหวใส่สามีตัวดีที่ตอนนี้นั่งเบียดอยู่บนโซฟาตัวเดียวกันจนแทบจะเกยกันอยู่แล้ว
"ไม่ได้แพร พี่เกือบจะเสียเธอไปแล้วนะ ตอนนี้ต่อให้ต้องอุ้มเธอไปตลอดชีวิตพี่ก็ยอม"
ขุนเขากระซิบบอกพลางกดจูบลงบนไหล่มนอย่างแสนรัก
"และพี่ตัดสินใจแล้วนะแพร ว่าเราจะไม่รอช้าอีกต่อไป พี่จะจัดงานแต่งงานของเราให้เร็วที่สุด และมันต้องเป็นงานที่ยิ่งใหญ่ที่สุด
