เมธาวีตื่นขึ้นมาในช่วงสายของวันเมื่อจะลุกเข้าห้องน้ำก็ต้องตกใจเพราะมีโซ่ล่ามไว้ที่ขา ถึงแม้โซ่จะยาวแค่ไหนแต่เมธาวีรู้สึกเหมือนว่าตัวเองเป็นสัตว์เลี้ยงของเขา
“ฮึก ฮือ เมไม่ใช่สัตว์เลี้ยง” หญิงสาวเห็นอะไรที่อยู่ใกล้มือจึงปาไปที่ประตูเพื่อระบายความอัดอั้นออกมา แม้จะโวยวายแค่ไหนก็ไม่คิดจะมีใครเปิดประตูมาดู
“กรี๊ดดด ปล่อยเมเดี๋ยวนี้นะ”
หญิงสาวใบหน้าสะสวยใบหน้ารูปไข่ตาโตเข้ากับจมูกโด่งเป็นสัน ตัวเล็กและผิวขาวราวกับหยวกกล้วยผมสีดำสนิทส่งผมให้หญิงสาวน่ามองไปหมด
“ฉันบอกให้ปล่อยฉันออกไป!”
เพล้ง!
หญิงสาวหยิบโคมไฟสุดหรูขึ้นมาและปาไปที่ประตูที่ปิดสนิท พร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาด้วยความอดสู เธออยากหนีไปให้พ้นจากคนใจร้ายคนนั้น
เสียงสะอื้นไห้เงียบไปทำให้ชายหนุ่มที่ยืนอยู่หน้าประตูตัดสินใจเปิดประตูเข้าไปเดินไม่กี่ก้าวก็ต้องเจอกับเศษซากโคมไฟที่แตกกระจายอยู่เต็มพื้นร่างหนาเดินไปหยุดที่มุมเตียงนอน
“ดื้อ
