บทที่ 5 ไม่ได้ใส่ใจ

แมคนัสตื่นขึ้นมาตั้งแต่ตอนเช้าเขาน่าจะไม่ได้นอนเลยมากกว่าเมื่อก็กลับมาถึงบ้านพักก็เกือบเช้า แถมยังต้องปั่นป่วนเพราะแอบเข้าไปนอนกอดเมธาวี “คุณชายรองจะทานเลยไหมคะ” “ไปตามเมญ่ามา” แม่บ้านต้องรีบขึ้นไปตามเมธาวีที่ตอนนี้กำลังเสวยสุขเพราะดันถูกใจเจ้านายใหญ่ บางคนก็แอบอิจฉาบางคนก็หมั่นไส้เมธาวีและพาลเกลียดไปด้วย “คุณชายรองมีอะไรหรือเปล่าคะ” “นั่งลงและกินข้าวจะได้กินยา อย่าให้พี่ต้องสั่งหลายรอบ” สิ้นเสียงของชายหนุ่มหญิงสาวไม่รอช้าที่จะนั่งข้างกายทั้งสองนั่งกินข้าวเงียบ ๆ ไม่มีใครพูดอะไรออกมาจนเมธาวีต้องวางช้อนลงเพราะอิ่มแล้วเรียกว่ากินอะไรไม่ลงมากกว่า “คุณชายรองตาม อือ” แค่แมคนัสปิดประตูห้องนอนเขาไม่รอช้าที่จะคว้าท้ายทอยหญิงสาวให้ขึ้นมารับจูบของเขา และใช้มือบีบคางหญิงสาวให้อ้าปากเพื่อที่เขาจะได้เข้าไปแลกลิ้น “พะ พอแล้วค่ะ” “อย่าทำให้พี่โมโหต่อไปให้เรียกว่าพี่แมคหรือเฟยพง เข้าใจไหมคะ” ชายหญิงหันมาเอาคำตอบจากหญิงสาวลองตอบไม่เข้าใจดูสิเขาจะจับกดลงที่เตียงโดยไม่รอเวลาตามที่หมอสั่ง “จะทำอะไรคะ อย่าคะ” “พี่จะทายาให้คะอ้าขาออก” “เมทาเองได้ค่ะ” ตรงที่จะทายามันล่อแหลมเกินไปเธอทาเองดีกว่า ใครจะกล้าให้ชายหนุ่มทาให้ “อ้าขาออกค่ะไม่อย่างนั้นพี่จะทำมากกว่าทายา” เมธาวีกล้า ๆ กลัว ๆ แต่ก็ยอมทำตามที่ชายหนุ่มบอกหญิงสาวอ้าขาออกเล็กน้อยแมคนัสล้วงมือเข้ามาและเกี่ยวกางเกงชั้นในออกโดยถกกระโปรงของหญิงสาวไปกองกันที่หน้าท้อง “อ๊ะ !” หญิงสาวหลับตาลงและร้องออกมาเมื่อเจลยานั้นเย็นแตะสัมผัสกับกลีบร่องจนเธอสะดุ้ง อีกอย่างคือเธอไม่กล้าจะสู้หน้าของแมคนัส ชายหนุ่มมองไปที่กลีบร่องที่บวมแดงเขาคงจะรุนแรงไปหน่อย มือหนารีบทายาไม่อย่างนั้นเขาจะอดใจไม่ไหวและจับหญิงสาวกดลงบนเตียงอีก “วันหลังพี่จะอ่อนโยนกว่านี้นะคะ” ชายหนุ่มกำลังจะดึงกระโปรงของเมธาวีลงมาแต่ประตูห้องนอนก็ถูกเปิดออกก่อนพร้อมกับเสียงตกใจของคนที่มาใหม่ “อร้าย พี่รองเล่นอะไรกันอยู่” หวังเฟยซิ่น หรือ มิลิน หวัง ใช้มือปิดตาตัวเองไว้ หญิงสาวคนนั้นคงจะสำคัญมากถึงได้มานอนบนเตียงของพี่รองได้ “มิลินกลับจากอเมริกาตั้งแต่ตอนไหน” ชายหนุ่มรีบดึงผ้าห่มมาปิดกายของเมธาวีและหันไปถามน้องสาว พร้อมกับสายตาดุ ๆ ที่ไม่ยอมเคาะประตูก่อน “มิลินต้องถามพี่รองก่อนเถอะค่ะไปฉุดลูกใครมาอายุครบ 18 หรือยัง” มิลินมองไปที่หญิงสาวที่มุดอยู่ใต้ผ้าห่มใบหน้าที่อ่อนเยาว์ราวกับเด็กอายุสิบแปด “ออกไปคุยกันข้างนอก” แมคนัสพาน้องสาวออกไปคุยที่ห้องทำงานและถูกมิลินคาดคั้นเอาคำตอบว่าหญิงสาวคนนั้นเป็นใคร มาจากไหนทำไมถึงมาอยู่กับพี่รองได้ “พี่รอง! ยังเด็กอยู่เลยนะคะ” “เด็กก็รักเป็นปะ” “12 ปีเลยนะคะแถมยังเรียนอยู่อีกจริงจังเหรอคะ” มิลินถามพี่รองเพราะไม่เคยเห็นแมคนัสให้ความสนใจกับผู้หญิงคนไหนมากขนาดนี้แถมยังเป็นสาวใช้ในบ้านอีก ดูจากอาการแล้วคงจะแอบกินเต้าหู้สาว “อือ คนนี้พี่ไม่หลอก” “ต้องเลี้ยงอีกนานเลยกว่าจะโต” มิลินส่ายหน้าแต่ความสุขของพี่ชายเธอก็ไม่ห้ามดีกว่าได้แม่ดารานางแบบทั้งหลายมาเป็นพี่สะใภ้ ระหว่างที่พูดคุยกันอดัมก็เข้ามาเรียกเจ้านาย “มิลินมาก็ดีแล้ว มาช่วยพี่หน่อย” ตอนนี้มิลินกับแมคนัสกำลังช่วยกันนั่งเลือกเสื้อผ้ากระเป๋ารองเท้าแบรนด์เนมสุดหรูพร้อมกับเครื่องประดับและอีกมากมาย เพื่อจะเอาใจเมียเด็กของแมคนัส “ไม่เรียกน้องเขามาเลือกเลยคะ” “คงได้ไล่พนักงานกลับนะสิน้องเมงกจะตาย” มีหวังไม่กล้าเลือกอะไรเพราะเกรงใจเขา เขาตะคอกนิดหน่อยน้ำตาก็จะไหลออกมา “มิลินเพิ่งเห็นพี่รองเสียอาการเพราะผู้หญิง” “มิลินจะกลับมาอยู่กับพี่หรือจะไปอยู่ไทย” แมคนัสเปลี่ยนเรื่องคุยเพราะไม่อยากให้ใครมาละลาบละล้วงเรื่องของเขามากนัก แค่นี้ก็เก็บอาการไม่อยู่แล้ว “มิลินขออยู่สัก 3-4 เดือนนะคะแต่ขอไปอยู่เพ้นท์เฮาส์” “ตามใจ” วันเวลาผ่านไปเกือบสองเดือนแมคนัสไม่ทำอะไรหญิงสาวเพราะอยากรอให้เมธาวีพร้อมจริง ๆ เขาต้องนอนกอดร่างบางทุกคนเกือบจะตบะแตกช่วงนี้เมธาวีกำลังอยู่ในช่วงเวลาสอบปลายภาคจบการศึกษา คนที่ทำตัวแสนดีเพื่อหวังผลอย่างแมคนัสต้องปั้นหน้าทำตัวเป็นคนดีทั้งที่ความจริงเขาอยากจะจับหญิงสาวกระแทกเช้าเย็น เอาให้ท่อนเอ็นทะลุมดลูกไปเลย “ตั้งใจสอบนะคะ” “ขอบคุณพี่แมคนะคะที่มาส่ง” “พี่ใจดีกับน้องเมอยู่แล้ว แต่น้องเมอย่าใจร้ายกับพี่ก็พอ” เพราะถ้าหากว่าเขาจับได้ไอ้หน้าตัวผู้ได้ตายคนแรกตามด้วยเมธาวีที่จะได้รับบทลงโทษจากเขา เมื่อหญิงสาวกำลังจะลงจากรถแต่แมคนัสก็คว้าตัวไว้ “ต้องทำยังไงก่อนไปคะ” “ขอบคุณพี่แมคนะคะ” เมธาวีก้มมาไหว้ที่หน้าอกของชายหนุ่มจนลูกน้องอย่างอดัมและห่าวซวนต้องกลั้นหัวเราะไว้จนท้องแข็งแต่ก็ต้องทำตัวให้เป็นปกติ “ไม่ใช่แบบนี้คะ” “พี่แมคต้องการแบบไหนคะก็พี่แมคแก่ก็ต้องไหว้ก็ถูกแล้ว” หญิงสาวไม่เข้าใจว่าเขาต้องการอะไรอีก ก็แปลกคนอยากได้อะไรแต่ไม่บอก “น้องเมพี่เพิ่ง 33 เองนะยังมีแรงกระแทกใส่น้องเมได้อีกนาน” แมคนัสน้อยใจแต่หากวันนี้ไม่บอกความต้องการเมธาวีก็คงจะไม่ได้ไปสอบ “หอมแก้วพี่ค่ะทั้งสองข้างเลย ไม่ทำพี่จะจูบโชว์ให้สองตัวนั้นเลย” เมธาวีต้องรีบทำตามที่เขาบอกเพราะตอนนี้ใกล้จะสายเต็มทีแล้ว เมื่อหอมแก้มเขาเสร็จเธอจึงรีบลงจากรถหรูและวิ่งเข้าไปที่ตึกอาคารสอบ เมื่อเห็นว่าหญิงสาวเข้าตึกไปแล้วแมคนัสจึงสั่งให้ลูกน้องออกรถ “บอกคนของเราให้มันปลอมตัวห้ามีพิรุธ” “ครับผมไม่พลาดแน่” แมคนัสไว้ใจเมธาวีแต่ไม่ไว้ใจคนที่เขามาวุ่นวายกับเธอโดยเฉพาะไอ้หนุ่มหน้าตี๋ที่เป็นเพื่อนของหญิงสาว เขาจะห้ามไม่ให้ยุ่งก็คงไม่ได้แต่สายตาผู้ชายด้วยกันเขารู้ว่ามันคิดยังไงกับคนของเขา “แฮ่กๆๆๆ เมื่อกี้ เมื่อกี้เธอลงรถมา…” “เป็นอะไรอ้ายค่อย ๆ พูด” เมธาวีเห็นเพื่อนสาววิ่งมาพร้อมกับใบหน้าที่แตกตื่น “ก็เมื่อกี้อ้ายเห็นเมลงมาจากรถหรู ๆ” เธอไม่ได้ตาฝาดหรืออะไรและมั่นใจว่าเป็นเพื่อนของเธออย่างนี้ จ้าวอี้ชิงคงจะอกหักเสียแล้ว ยังไม่ทันจะจีบก็อกหักแล้ว “เข้าห้องสอบเดี๋ยวเล่าให้ฟัง” เธอกับอ้ายไม่มีอะไรที่ต้องปิดบังกันเพราะทั้งสองเป็นสาวชาวไทยเหมือนกันคบกันตั้งแต่เรียนปีหนึ่งจนมาถึงชั้นปีสุดท้าย ความลับทั้งสองไม่เคยปิดบังกัน “ก็ได้” ทั้งสองเดินเข้าห้องสอบไปเวลาผ่านไปเกือบสองชั่วโมงเมธาวีก็เดินออกมาจากห้องสอบวันนี้เป็นวันสุดท้ายของการจบการศึกษานักศึกษาจึงนัดกันไปฉลองที่ไนต์คลับส่วนเธอกับอ้ายพร้อมกับเพื่อนชายจ้าวอี้ชิงจะไปนั่งกินปิ้งย่างกัน