บทที่ 6 ไปสั่งสอนผู้ชายคนนั้น

ทั้งสามคนมานั่งกินข้าวด้วยกันเพื่อฉลองการจบภาคเรียนและกำลังจะเข้าสู้วัยทำงานอย่างเต็มตัว จ้าวอี้ชิงคิดว่าวันนี้จะสารภาพรักกับเมธาวี “เมกินอันนี้ดูสิครับ” “ขอบคุณมากนะ” อ้ายแบะปากใส่จ้าวอี้ชิงตอนนี้เธอรู้ความจริงจากปากของเมธาวีแล้ว แต่ก็อดจะสงสารเพื่อนชายไม่ได้เพราะคบกันมาตั้งแต่ปีหนึ่งหากสารภาพรักออกไปความรู้สึกก็คงไม่เหมือนเดิม “ปากแกเป็นตะคริวหรือไง” “ปากหมานะแก” อ้ายจึงไม่พูดต่อเพราะขี้เกียจจะเถียงกับเพื่อน ต่อหน้าเมธาวีทำเป็นปากหวานพูดดีพอลับหลังก็ปากหมาใส่เธอไม่น้อย “ไม่เถียงกันสิจบไปแล้วไม่รู้จะได้เจอกันอีกหรือเปล่า” เมธาวีคิดอยากจะกลับไปอยู่เมืองไทยหากอยู่นี่คนเป็นแม่ก็คงจะไม่ห่วงเธอแล้ว เมื่อคิดถึงเรื่องของแมคนัสหญิงสาวก็เศร้าไม่น้อยหากวันหนึ่งที่เขาต้องแต่งงานกับคนที่รักเธอจะอยู่ยังไง “เม เม ! เหม่ออะไร” “เปล่ากินกันต่อเถอะ” จ้าวอี้ชิงก็ทำหน้าที่ตักอาหารให้หญิงสาว เมธาวีหยิบแก้วน้ำขึ้นมาดื่มแต่กับหยิบผิดในนั้นเป็นเหล้าวิสกี้จนเธอต้องรีบดื่มน้ำตาม “อยากลองกินเหล้าก็ไม่บอก” จ้าวอี้ชิงนึกเอ็นดูคนตรงหน้าเขาจึงรินน้ำเปล่าใส่แก้วให้เมธาวีใหม่ อ้ายขี้เกียจนั่งเป็นก้างขวางคอจึงขอตัวไปเข้าห้องน้ำเพื่อเปิดโอกาสให้จ้าวอี้ชิงทำคะแนน “อ้ายขอตัวไปเข้าห้องน้ำแป๊บ” “เมครับ” “คะ?” “ผมอยากจะบอกว่า เอ่อ” จ้าวอี้ชิงถึงกับพูดไม่ออกเหมือนมีก้อนมาจุกที่คอ พอจะสารภาพรักทุกอย่างดูยากไปหมดไม่เหมือนกับที่ซ้อมมา “พูดมาสิ” “ผมชอบเมครับ” จ้าวอี้ชิงตัดสินใจพูดออกไปละหลบสายตาของหญิงสาวเพราะตอนนี้เขาเขินไปหมดไม่กล้าแม้แต่จะสู้หน้า “อี้ชิง” เธอรับรู้ว่ามาตลอดว่าเพื่อนคิดยังไงแต่เธอให้มากกว่าความเป็นเพื่อนไม่ได้ จ้าวอี้ชิงดีทุกอย่างแต่เธอยังไม่อยากมีใครในเวลานี้ “เรา เรา” “เมยังไม่ต้องตอบตอนนี้ก็ได้ไปคิดดูก่อน” จ้าวอี้ชิงรีบตัดบทเพราะไม่อยากกดดันเพื่อน เขารอได้เสมอ “ขอบคุณนะที่มีความรู้สึกดี ๆ ให้เราแต่เรายังไม่อยากมีใคร” “เมมีคนในใจแล้วเหรอทำไมไม่เปิดโอกาสให้ผมบ้าง” จ้าวอี้ชิงคว้ามือของหญิงสาว เมธาวีตกใจเลยรีบดึงมือกลับและรีบอธิบายให้เพื่อนฟัง “ไม่เกี่ยวกับมีใครหรอกแต่เราเป็นเพื่อนกันมานาน” “แต่ตอนนี้ผมไม่อยากเป็นแค่เพื่อน” เหล้าที่กินเข้าไปทำให้อี้ชิงกล้ามากขึ้นและดูเหมือนจะไม่ยอมแพ้ แววตาและท่าทางของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง “อี้ชิงเมาแล้ววันนี้เราคงพูดกันไม่รู้เรื่องเมขอตัวก่อน” ตอนนี้หญิงสาวรู้สึกอึดอัดและรีบลุกออกไปจากร้านจ้าวอี้ชิงจึงรีบเดินตามออกมา “จะไปไหน !” ชายหนุ่มคว้าต้นแขนของหญิงสาวไว้และกระชากให้เข้ามาใกล้ตัวเขา จังหวะนั้นเองที่อ้ายวิ่งตามออกมาได้ทัน “อี้ชิงแกปล่อยเมเดี๋ยวนี้” เรียกตะคอกของอ้ายทำให้อี้ชิงได้สติขึ้นมาจึงรีบปล่อยเมธาวี หญิงสาวจึงขอตัวกลับบ้านโดยรีบวิ่งขึ้นแท็กซี่ไป ทางด้านอ้ายจึงจัดการจ้าวอี้ชิงพอเหล้าเข้าปากก็กลายเป็นอีกคน แมคนัสกระดกวิสกี้เข้าปากเขานั่งรอเมธาวีที่ห้องนอนดวงตาแดงก่ำเพราะดื่มไปเยอะ ตอนนี้ภายในหัวใจของเขากำลังร้อนรุ่มไปหมดเพราะรูปถ่ายที่คนของเขาส่งมา ไอ้เหี้ย_นั้นทั้งจับมือและกอดหญิงสาว ไหนว่าไปกันสามคนแต่ที่เขาเห็นมีแค่สองคน แอด ! “ว้ายตกใจหมดเลย” เมธาวีเปิดไฟห้องนอนเห็นแมคนัสกำลังนั่งดื่มอยู่ คนบ้าอะไรมานั่งดื่มเหล้าไม่เปิดไฟ “มานี่สิ” “มีอะไรคะ?” “นี่มันอะไร ! เธอบอกว่าไปกินข้าวกับเพื่อนทำไมถึงนั่งอ่อยตัวผู้อยู่ ทำตัวร่าน” แมคนัสไม่รอช้ารีบโยนสมาร์ตโฟนให้หญิงสาวดูพร้อมกับเขย่าตัวเพื่อเอาคำตอบ “ไม่ใช่อย่างนั้นนะ อ๊ะ” “ไม่ใช่ถ้าเป็นโรงแรมคงไปนั่งอ้าขารอให้มันเอาแล้วใช่ไหม” สติของเขาขาดผึงและตะคอกเสียงดังจนเมธาวีสะดุ้งด้วยความตกใจ “ตอบดิวะร้องทำเหี้_ไร” “ฮึก ฮือ ในเมื่อคุณตัดสินใจแล้วจะมาถามเมทำไม” หญิงสาวร้องไห้ออกเพราะตอนนี้แมคนัสน่ากลัวจนเธอไม่อยากอยู่ใกล้ “แรด ร่าน ฉันรวมฉันบำเรอให้ไม่พอหรือไง !” “ทำไมคะตอนนี้คุณกับเมเราก็ไม่ได้เป็นอะไรกัน ว้ายย” เมธาวียืนนิ่งพร้อมกับตัวสั่นเพราะชายหนุ่มง้างมือจะตบเธอ แต่ก็ทำอวดเก่งไม่ยอมหลบ “ตบสิคะ เอาเลยค่ะคนอย่างคุณมันทำได้ทุกอย่างอยู่แล้ว” เพล้ง “โธ่โว๊ยย” แมคนัสเขวี้ยงแก้วลงไปที่พื้นจนแตกกระจายและหันไปต่อยกำแพงจนเลือดซึมออกที่ฝ่ามือ เขากำลังระงับอารมณ์ที่ก่อตัวขึ้นมา “ร่านนักฉันจะสนองให้” “ปล่อยเม เมเกลียดคุณเมจะหนีไปจากที่นี่” “มีปัญญาหนีออกไปให้ได้ก่อนเถอะ” แมคนัสอุ้มหญิงสาวขึ้นพาดบ่าและโยนเธอลงที่เตียงอย่างไม่ปรานี เมธาวีกำลังจะหนีลงจากเตียงแต่ถูกเขาคว้าข้อเท้าไว้ก่อน “ปล่อยเม ฮึก เมเกลียดคุณ” “เกลียดเราก็จะอยู่กันแบบเกลียด ๆ ไปจนตาย” ชายหนุ่มบีบคางหญิงสาวจนแทบจะแหลกคามือเขา แววตาของเขาวาวโรจน์อย่างน่ากลัว “ปล่อยเม ฮือ” “ปล่อย แต่ปล่อยใน” “เมไม่ใช่สิ่งของที่จะล่ามไว้ กรี๊ด” แมคนัสใช้เนกไทหมัดข้อมือของหญิงสาวไว้ติดกับหัวเตียง ตอนนี้เขากำลังดึงทึ่งเสื้อของหญิงสาวออกจากตัวเรียกว่ากระชากเลยดีกว่า “ของของฉันต่อให้ตายฉันก็จะลากวิญญาณกลับมา !” “กรี๊ดดดด” ใบหน้าหล่อเหลากำลังซุกไซ้ซอกคอขาวเนียนอย่างหยาบโลนพร้อมกับขบเม้มเบา ๆ จนเกิดรอยแดงบางที่ก็เกือบจะช้ำ เมธาวีได้แต่ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาอย่างอดสูตอนนี้เขาทำตัวไม่ต่างจากข่มขืนเธอที่ไม่ยินยอม เมื่อทำอะไรไม่ได้จึงหลับตาลงและกลั้นเสียงสะอื้นไว้ปล่อยให้เขากระทำได้ตามอำเภอใจ เมื่อไรที่เธอจะหลุดพ้นจากความเจ็บปวดหรือชาตินี้จะมีแค่ความตายเท่านั้น “อย่าต่อต้านฉัน” เมื่อเห็นหญิงสาวนิ่งเงียบเขาจึงเงยหน้าขึ้นมาและสั่งให้หญิงสาวลืมตาขึ้นมา คิดจะประท้วงเขาด้วยวิธีนี้บอกเลยว่าเมธาวีคิดผิด “อึก ฮือ” “ยิ่งทำแบบนี้ยิ่งทำให้ฉันโมโห นอนและครางออกมาดัง ๆ หากทำให้ฉันโกรธฉันจะเป่าหัวเธอ” แต่คำขู่ของเขาก็ไม่เป็นผลเมธาวียิ่งต่อต้านถือว่าดื้อใช่ได้ที่กล้าต่อกลอนกับคนอย่างเขา “ถ้าไม่ลืมตาขึ้นมาฉันจะเอาเธอจนถึงเช้า” “คนใจร้าย ฮึก กรี๊ดดดด” กึด! แมคนัสกระแทกท่อนเอ็นเข้าไปในรูร่องในครั้งเดียวขนมิดลำโดยไม่เล้าโลมคนตรงหน้าว่าจะเจ็บแค่ไหน และกระแทกเข้าออกจนเมธาวีร้องออกมาด้วยความเจ็บแสบ “จะ เจ็บ” “เจ็บก็ให้จำรสชาตินี้ไว้ จะได้ไม่ต้องร่านอีกหรือคันอีก” “เมเกลียดคุณ !” คำว่าเกลียดบาดลึกเข้าไปในหัวใจของเขา เขามีแค่เมธาวีที่เป็นแสงสว่างนำทางให้เขาอยากมีครอบครัวต่อให้เธออยากจะตายเขาก็จะไม่ปล่อยให้ตายจากเขา