คนแปลกหน้าที่เปลี่ยนชีวิต

ตอนที่ 4 หลังจากที่หมอพยัคฆ์ทำแผลเสร็จ เอริคก็หลับลงในที่สุด ทั้งด้วยพิษจากบาดแผล และความเหนื่อยล้าสะสม ทำให้ร่างสูงหมดสติไปอย่างสมบูรณ์ลมหายใจหอบอ่อนแรง หมอพยัคฆ์ถอดถุงมือแพทย์ออกช้าๆ ก่อนหันมามองหญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงหน้า ใบหน้าและแววตาของเขาสุขุม เงียบ… แต่แฝงความอ่อนโยน “คุณคือ… คุณฮารุ ใช่ไหมครับ? เขาหยุดเล็กน้อย ราวกับกำลังทบทวนความทรงจำ “ผมจำคุณได้… ลูกสาวของคนไข้โรค Lymphoma ของผมเอง” ฝุ่นเงยหน้าขึ้นสบตาเขาเล็กน้อย ความจริงแล้วเธอจำหมอได้ตั้งแรกเห็น ตั้งแต่ตอนที่หมอเดินเข้ามาช่วยพยุงชายร่างสูงตั้งแต่แรกแล้ว “คะ… ใช่ค่ะ” เธอเม้มปากเล็กน้อยก่อนพูดต่อเบาๆ “เรียกฉันว่า 'ฝุ่น' ก็ได้ค่ะคุณหมอ 'ฮารุ' เป็นชื่อจริงของฝุ่นเองค่ะ” หมอพยัคฆ์ยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่แฝงความอบอุ่นแบบคนที่คุ้นเคยกับความทุกข์ของผู้คน “ผมเห็นคุณพาคุณแม่พิมพ์ใจมาหาหมอทุกเดือน” หมอพยักหน้าเล็กน้อย “ผมจำได้ครับ” จากนั้นหมอหนุ่มปล่อยมือจากกระเป๋าแพทย์ ก่อนหันไปมองร่างสูงที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงอีกครั้ง “ผมฝากเพื่อนของผมด้วยนะครับ” น้ำเสียงเขาเรียบ… แต่จริงจัง “ช่วงนี้เขายังต้องรักษาตัวอีกหลายวัน แผลค่อนข้างลึก… โชคดีที่กระสุนไม่โดนจุดสำคัญ” ฝุ่นเผลอมองตามสายตาเขาไปยังชายบนเตียง หน้าอกของเอริคยกขึ้นลงช้าๆ ตามจังหวะลมหายใจ หมอพยัคฆ์หันกลับมามองเธออีกครั้ง แววตาที่เคยสุขุม… ตอนนี้มีบางอย่างคล้ายคำขอร้อง “ม่านฟ้า…เป็นคนใจร้อนเย็นชา เงียบ แล้วก็โหดดิบพอสมควร ตอนนี้เขาต้องซ้อนตัวสักพักเพื่อความปลอดภัย” หมอหนุ่มหยุดคำพูดเล็กน้อย “แต่ความโหดของเขา… มีขอบเขตเสมอ” ฝุ่นขมวดคิ้วนิดหนึ่ง ก่อนจะทวนชื่อออกมาโดยไม่รู้ตัว “…ม่านฟ้า...ชื่อเหมือนตึกสูงและสายการบินเลย” หัวใจเธอเต้นแรงขึ้น ความตกใจยังคงค้างอยู่ในอก เธอเม้มปาก ก่อนรวบรวมความกล้าเอ่ยถามเสียงสั่นเล็กน้อย “คุณหมอคะ? เขาเป็นคนมีอิทธิพล… ที่ไม่ใช่มาเฟีย ใช่ไหมคะ เอ่อ มาเฟียที่ทำงานผิดกฎหมายนะคะ” หมอพยัคฆ์ยิ้มอ่อนๆ รอยยิ้มแบบคนที่ไม่อยากโกหก… แต่ก็พูดความจริงได้ไม่หมดเขาพยักหน้าช้าๆ ก่อนตอบน้ำเสียงสุภาพ “ถ้าเขาฟื้น…คุณฝุ่นถามเขาเองจะดีกว่าครับ” หมอพยัคฆ์เดินเข้าไปจับชีพจร ก่อนพูดต่อเบาๆ “ม่านฟ้าเป็นคนดี ถึงจะโหดไปหน่อย แต่ความหล่อแข็งแรงก็ทำให้สาวๆ หลายคนอย่างเข้าใกล้” ก่อนจะหันกลับมาสายตาจริงจังขึ้นเล็กน้อย “คุณฝุ่น แค่อย่าเพิ่งขัดใจเวลาม้านฟ้าหงุดหงิด" หมอเว้นจังหวะคำเล็กน้อยแล้วเอ่ยต่อ "แค่พยายามฟังคำพูดของเขาให้ดีก็พอ อย่าเถียงอย่าแสดงออกว่าไม่พอใจ ม่านฟ้าเป็นคนพูดน้อยแต่ไม่ค่อยลื่นหูเท่าไร” ฝุ่นนิ่งไปคำพูดนั้นเหมือนเตือนอะไรบางอย่าง เธอมองไปที่ชายบนเตียงอีกครั้ง คนที่เธอไม่รู้จักแต่กลับเข้ามาเปลี่ยนชีวิตเธอในเวลาไม่กี่ชั่วโมง ปลายนิ้วเธอขยับเล็กน้อยบนขอบเตียง ก่อนจะเอ่ยนำเสียงติดไม่พอใจ "คงไม่ใช่ฉันแน่นนอนที่อยากอยู่ใกล้เขา" ปลายนิ้วเธอขยับเล็กน้อยบนขอบเตียง เหมือนลังเลว่าควรเข้าใกล้หรือถอยออกมา ห้องทั้งห้องกลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงลมหายใจของคนที่กำลังรอดชีวิต เธอเอ่ยขึ้นเสียงเบาอย่างคนไม่มีทางเลือก "ค่ะคุณหมอ...คำสั่งหัวหน้าให้เฝ้าไข้ลูกค้า VIP พนักงานต้อนรับบนเครื่องบินอย่างดิฉัน ก็ต้องทำตามหน้าที่ค่ะ งานบริการเหมือนกันแต่มันแค่คนละแบบเท่านั้นเอง" หมอหนุ่มมองหน้าเธออย่างเห็นใจ แต่ในความเห็นใจนั้นกลับมีความชื่นชมซ่อนอยู่ ในความสวย แสนดี และความไร้เดียงสาที่เธอไม่รู้ตัวเลยว่ามีมากแค่ไหน “ผมกลับก่อนนะครับ พรุ่งนี้จะมาดูอาการม่านฟ้าใหม่ครับ” ฝุ่นโค้งตัวเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพตามมารยาทที่เธอคุ้นเคย “ค่ะ เชิญค่ะคุณหมอ ขับรถดีๆ นะคะ” คำพูดธรรมดา คำพูดที่เธอพูดกับคนทั่วไปเสมอ แต่สำหรับหมอพยัคฆ์ มันทำให้เขาชะงักไปครึ่งก้าว ก่อนรอยยิ้มบางๆ จะปรากฏขึ้นที่มุมปาก รอยยิ้มของคนที่… ไม่ค่อยมีใครเป็นห่วงแบบนี้มานานแล้ว ร่างสูงสง่างาม ผิวขาวสะอาดราวกับชุดกาวน์ที่สวมอยู่ จากนั้นก็เดินลับหายไปจากหน้าประตูห้อง คลิก…! เสียงประตูปิดลง ความเงียบกลับเข้าครอบคลุมห้องอีกครั้ง ฝุ่นยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ หันกลับไปมองชายที่นอนอยู่บนเตียง แสงไฟหัวเตียงส่องให้เห็นใบหน้าคมเข้มของเอริคชัดเจน คิ้วหนา... สันจมูกโด่ง... ผมดกดำดูหล่ออันตราย... ริมฝีปากซีดเล็กน้อยจากการเสียเลือด เขาดูสงบมันสงบเกินกว่าคนที่เพิ่งผ่านความเป็นความตายมา ฝุ่นเธอเม้มปากนิดหนึ่ง ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้เตียง ปลายนิ้วเธอแตะขอบเตียงเบาๆ เหมือนกำลังชั่งใจอะไรบางอย่าง “ม่านฟ้า…” เธอพึมพำชื่อที่ฟังดูนุ่มนวล แต่กลับทำให้หัวใจเธอหนักอย่างบอกไม่ถูก เธอนั่งลงข้างเตียงเบาๆ สายตามองไปที่หน้าอกของเขาที่ขยับขึ้นลงตามจังหวะลมหายใจ เธอนั่งมองเขาอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยเบาๆ “คุณนี่… ทำให้คนอื่นวุ่นวายจริงๆ เลยนะคะ” หลังจากนั้นเธอจึงเงยหน้ามองนาฬิกาบนหัวเตียง เวลา 23.07 น. เธอสบถเบาๆ กับตัวเองเรื่องนี้ห้ามบอกใคร ห้ามให้ใครรู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน แล้วเราจะไปเอาเสื้อผ้าจากที่ไหนมาเปลี่ยน นี่ยังอยู่ในชุดแอร์ฮอสเตสอยู่เลย เธอลุกขึ้นจากเตียงเบาๆ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหามะยมหวานทันที มือเล็กกดเบอร์โทร ยกแนบหู ไม่ถึงสองตื๊ด ปลายสายก็รับทันที ฝุ่นสูดหายใจลึกหนึ่งครั้ง ก่อนจะหันหลังให้เตียงชั่วคราว เดินไปยืนข้างหน้าต่าง มืออีกข้างกุมโทรศัพท์แน่นขึ้นเล็กน้อย “ฮัลโหล ฝุ่น! โอ๊ย ฉันกำลังจะโทรหาเลย!” เสียงของมะยมหวานดังลอดสายมา น้ำเสียงตื่นเต้นมาก “เธอรู้ไหม ตอนเครื่องลงจอด แล้วผู้โดยสารลงเครื่องอยู่ดีๆ ตำรวจทั้งโรงพักเลยก็ว่าได้เต็มสนามบินเลยแก!” “แล้วก็มีผู้ชายใส่สูทดำอีกฉันนับได้เกือบยี่สิบคน!” “แล้วตอนนี้แกอยู่ไหน?” มะยมหวานยิงคำพูดและคำถามมารัว แทบไม่เปิดช่องให้ฝุ่นได้พูดเลย “ฉันถูกกันออกจากสนามบินมองหาแกก็ไม่เห็น เขาสั่งห้ามพูดอะไร จนออกจากสนามบินทุกคนถึงคุยกันได้” “แต่ก็ไม่มีใครเห็นแกเลย” “โทรหาก็ไม่รับอีก!” ฝุ่นหลับตาลง สูดหายใจลึกหนึ่งครั้งก่อนกดเสียงตัวเองให้เบาที่สุด “ฉัน… ปลอดภัยดีมะยม” แต่เธอก็ยังกดเสียงให้เบาสุดๆ แม้ในห้องจะไม่มีใครอื่น “แค่… มีเหตุฉุกเฉินนิดหน่อย เลยต้องออกมาก่อน” ปลายสายเงียบไปเสี้ยววินาที ก่อนเสียงมะยมหวานจะดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้กดต่ำลงแต่ยังเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก "โหฝุ่น แกอย่ามาโกหกฉันนะ นี่มันไม่ใช่เหตุฉุกเฉินธรรมดาแล้วนะเว้ย! ตำรวจเต็มสนามบินแบบนั้นอะนะ?แล้วพวกสูทดำอีกเดินเต็มสนามบินเลย" ฝุ่นเม้มปากแน่น สายตาเหลือบไปมองร่างบนเตียงโดยอัตโนมัติ ลมหายใจของเอริคยังสม่ำเสมอ… แต่เธอก็ยังไม่กล้าละสายตานาน “ให้ฉันทำธุระสำคัญเสร็จแล้ว จะกลับไปนอนเล่าให้เธอฟังทั้งคืนเลยดีไม” เธอพูดช้าๆ เลือกคำทุกคำ “แต่ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด แล้วก็ไม่ได้ถูกจับแกไม่ต้องเป็นห่วง” ปลายสายถอนหายใจแรง "โอ๊ยยย แกนี่นะ! แล้วตอนนี้อยู่ไหน บอกโลเคชั่นมาเลยเดี๋ยวฉันไปหา" ฝุ่นรีบส่ายหน้าทันที แม้อีกฝ่ายจะมองไม่เห็น “ยัง...ตอนนี้ยังมาไม่ได้!” เสียงเธอหลุดแรงกว่าที่ตั้งใจ ก่อนจะรีบลดเสียงลง “…ขอโทษทีที่ยังบอกตอนนี้ไม่ได้เลย" เธอกัดริมฝีปากก่อนพูดต่อเบาๆ “ฉันบอกที่อยู่ไม่ได้จริงๆ มะยม ฟังนะตอนนี้ฉันต้องขอให้แกช่วยอย่างหนึ่ง" มะยมเงียบไปเหมือนกำลังตั้งใจฟังจริงจัง "ว่าไง… พูดมา" ฝุ่นลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนตัดสินใจ “ช่วยเก็บเสื้อผ้าให้หน่อย เอาชุดลำลองธรรมดาๆ ก็พอสักสองสามชุด” เธอก้มมองชุดแอร์โฮสเตสของตัวเอง มันเนี้ยบ สวย…มันเด่นเกินไป “แล้วก็… ของใช้จำเป็นนิดหน่อย” มะยมรีบสวนกลับทันที "เดี๋ยวๆ แล้วแกจะเอายังไง จะให้ฉันเอาไปให้ที่ไหน?