ยิ่งหนี...ยิ่งเข้าใกล้

ตอนที่ 14 คอนโดม่านฟ้าทาวเวอร์สุวรรณภูมิ รถแท็กซี่ชะลอจอดชิดฟุตบาท หน้าอาคารคอนโดมม่านฟ้าทาวเวอร์ แสงไฟถนนสีส้มส่องสะท้อนกระจกประตูรถเป็นเงาไหวๆ ฝุ่นสูดลมหายใจลึกก่อนจะเอ่ยถามค่ะโดยสาร "ค่ารถเท่าไหร่คะคุณลุง หนูขอสแกนจ่ายนะคะ พอดีหนูลืมกระเป๋าสตางค์ไว้ที่ห้อง... เธอไม่พูดต่อว่าห้องใคร เพราะตอนที่เธอวิ่งออกมาทั้งตัว ได้แค่โทรศัพท์มือถือเครื่องเดียว คุณลุงคนขับแท็กซี่พยักหน้าเบาๆ "...155 บาทครับ สแกนได้เลยคิวอาร์โค้ดแขวนอยู่กับเบาะครับ" เธอสแกนจ่ายค่ารถทันที ก่อนจะเอื้อมมือไปเปิดประตูรถแท๊กซี่ "ขอบคุณมากนะคะคุณลุง" ลมกลางคืนพัดเข้ามาปะทะใบหน้าเธอทันที เย็นจนผิววาบ เธอก้าวขาข้างหนึ่งลงแตะพื้นถนนก่อนรองเท้าส้นสูง กระทบพื้นคอนกรีตเกิดเสียงเบาๆ อีกข้างค่อยๆ ก้าวตามลงมา ร่างบางยืนเต็มตัวอยู่นอกรถในที่สุด ฝุ่นเงยหน้ามองตึกคอนโดสิบชั้นตรงหน้า แสงไฟตามระเบียงบางห้องยังเปิดอยู่ บางห้อง