ตอนที่ 102
หมอพยัคฆ์ก้าวเข้ามาใกล้เตียงอย่างไม่เร่งรีบ แต่ทุกก้าวเต็มไปด้วยความมั่นคง แบบคนที่ผ่านเคสหนักมานับไม่ถ้วน
สายตาคม กวาดมองคราฟตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าเพียงครั้งเดียว เหมือนประเมินภาพรวมได้ทันที
“ผมขอเริ่มตรวจนะครับ”
น้ำเสียงนิ่งเรียบแต่มีอำนาจ คราฟไม่ตอบเพียงพยักหน้าเบา ๆ
หมอพยัคฆ์วางกระเป๋าอุปกรณ์ลง ก่อนจะหยิบไฟฉายขนาดเล็กขึ้นมา
“มองตรงมาที่ผมนะครับ”
เขาส่องไฟเข้าที่รูม่านตา สลับซ้ายขวาอย่างรวดเร็วแต่แม่นยำ
“การตอบสนองของม่านตาปกติ สมองส่วนกลางยังทำงานดี”
เขาพึมพำเบา ๆ เหมือนบันทึกข้อมูลในหัว จากนั้นเลื่อนมือลงมาที่คอ ใช้นิ้วกดเบา ๆ ตามแนวชีพจร
“ชีพจรสม่ำเสมอ ความดันไม่น่าจะตกเฉียบพลัน”
เขาเงยหน้ามองคราฟ
“เริ่มมีอาการตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ”
“เช้านี้” คราฟตอบสั้น ๆ
หมอพยัคฆ์พยักหน้า ก่อนจะเลื่อนมือไปที่หัวไหล่ กดแรงขึ้นเล็กน้อย
“รู้สึกไหม” “รู้สึก” หมอไล่ระดับลงมา แ
