“ทำไมวันนี้นายมาเร็ว” รามถามหัสดีหลังจากมื้อค่ำในวันนั้นจบลง
“เสร็จงานเร็วก็มาเร็ว ไม่รู้จะไปไหน” หัสดีตอบ รามพยักหน้าทำท่ารับรู้
“มีอะไรไหมวะที่ฉันไม่รู้ หรือว่านายมีอะไรที่อยากบอกไหม” รามถามตรงๆ เขาเองก็รู้สึกว่าหัสดีวนเวียนกับบ้านเขาผิดปกติ เป็นเพื่อนกันมานานมันก็ไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน
“เปล่านี่ นายคิดว่ามีอะไร” หัสดีตอบด้วยท่าทางไม่รู้ไม่ชี้
“นายอยู่คอนโดฯ เจอบุษบ่อยไหม” รามถาม
“ก็เจอบ้าง ส่วนมากก็มาเจอน้องบุษที่นี่มากกว่า”
“เหรอ” รามย้ำ
“แล้วฉันจะไปเจอบุษที่อื่นบ่อยได้ยังไง เข้าออกคนละเวลา คงไม่ได้เจอกันในลิฟต์ได้บ่อยๆ อยู่หรอก” หัสดีเริ่มร้อนตัว ‘มันไปรู้หรือสงสัยอะไรมาวะ’ ชายหนุ่มคิดในใจ
“อืม... ไม่เจอก็ไม่เจอ ว่าแต่นายรู้ได้ไงว่านายกับบุษเข้าออกคนละเวลา” รามถามต่อ
“เอ้า ไอ้นี่... ก็คนละอาชีพ อีกอย่างหมอแบบเราๆ เคยมีเวลาอะไรตรงกับใครด้วยรึไง” หัสดีตอบแล้ว
