ตอนที่ 47 ยังไม่พอ

2076 คำ

เขาขึ้นไปนั่งเอนหลังพิงหัวเตียง คนตัวบางเดินก้าวขาสั่น ๆ ขึ้นเตียงอย่างช้า ๆ เธอทิ้งตัวนอนลงแล้วห่มผ้าขึ้นคลุมจนถึงลำคอ เขาจึงสลัดผ้าเช็ดตัวทิ้งแล้วตามลงไปนอนตะแคงคร่อมทับลำตัวด้านบนของเธอเอาไว้ภายใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน “จูบฉันสิ เผื่อฉันจะพอใจแล้วยกโทษให้” ใบหน้าหล่อเหลาเอียงปรับองศาแล้วโน้มลงมาหาเธอช้า ๆ จนริมฝีปากสองคู่แตะกันแล้วนิ่งอยู่แบบนั้น คนตัวบางหลับตาสูดหายใจเข้าปอดลึก ๆ เผยอปากที่สั่นเทาขึ้นแล้วค่อย ๆ ขยับจูบอย่างเชื่องช้าผะแผ่ว เพียงสัมผัสนุ่มนิ่มราวพุดดิ้งราคาแพงบดคลึงเขาเนิบนาบฉ่ำหวาน คนตัวโตก็ร้องครางฮือในลำคอด้วยความชอบใจ หัวใจแกร่งเต้นแรงจนแทบทะลุออกมานอกอก ลมหายใจที่รินรดข้างแก้มสาวหอบสะท้านด้วยแรงอารมณ์ “อืม...น้ำมนต์” เขาครางเรียกชื่อเธออย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว มือใหญ่ประคองใบหน้าสวยแล้วออกแรงบดเบียดเคล้าคลึงกลีบปากงามตามความรู้สึกกระสันซ่านรัญจวนที่กำลังพุ่งทะยานสูงข

อ่านฟรีสำหรับผู้ใช้งานใหม่
สแกนเพื่อดาวน์โหลดแอป
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    ผู้เขียน
  • chap_listสารบัญ
  • likeเพิ่ม