“มีอะไร บอกให้ไปไกล ๆ ทำไมยังอยู่”
“ก็มีเรื่องจะคุยด้วยสิครับ ไม่ค่อยได้เจอหน้าพี่เลย คิดถึงไม่ได้หรือไง”
ปุณณิธิถอนหายใจ จะว่าน้องก็ไม่ได้ เพราะเขามูมมามไม่เลือกที่เองถึงทำให้น้องชายล่วงรู้ความลับนี้เข้า
“อืม เข้ามาสิ”
ปัณณธีเดินตามพี่ชายเข้ามานั่งบนโซฟาที่เพิ่งผ่านสงครามสวาทจนมันขยับออกจากที่เดิม
“พี่กับน้ำมนต์นี่ยังไงครับ”
“ยังไง หมายความว่าไง”
แม้จะรู้ความหมายของน้องชายแต่จะให้ยอมรับออกไปตรง ๆ ก็คงไม่ได้
“เมื่อกี้ทำอะไรกัน”
“แล้วได้ยินอะไรล่ะ”
“ไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย นอกจากเสียงโซฟามันโยก”
“อืม ก็ตามนั้น”
“พี่ทำแบบนี้จะดีหรือครับ ก็น้ำมนต์กับพี่หมอยุตม์กำลังคบกันอยู่ไม่ใช่เหรอ ผมว่าพี่ควรเลิกยุ่งกับน้ำมนต์นะ”
คนหล่อมองพี่ชายอย่างจับผิด ทันได้เห็นดวงตาวาวโรจน์ที่แสดงความไม่พอใจ แม้เพียงชั่ววูบเดียวก็ตามที
“ไว้รอให้ได้คบกันจริง ๆ ก่อนค่อยมาบอกให้ฉันเลิกยุ่ง”
“ก็คงไม่นาน เห
