“อ้ายปราบ ๆ วันนี้ลี่หมวยก็ไม่มาด้วยเหรอ...”
ชายหนุ่มที่กลับมาใช้ชีวิตดังเดิมแล้ว กล่าวขอบคุณพร้อมลาคุณครูโรงเรียนอนุบาลเอกชนชื่อดังของตัวจังหวัดอย่างทุกทีด้วยรอยยิ้มเจื่อนออกมาอย่างปิดไม่มิด เนื่องจากเมื่อก่อนหากเป็นสุดสัปดาห์มีหรือถ้าปราบได้เข้ามาทำงานจะไม่พาคู่หมั้นแวะมารับลูกพี่ลูกน้องที่อีกฝ่ายโมเมไปเองว่าเป็นลูกของพวกเราด้วยกันตลอด
แล้วก็ไม่ต้องมาบอกว่าเป็นอดีตคู่หมั้น เพราะยัยเด็กคนนั้นมันยกเลิกไปเองคนเดียว ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเขา เพราะงั้นเจอหน้าอีกเมื่อไหร่ มันโดนดีแน่ ๆ ล่ะ
แต่ไปเจอมาแล้วนี่หว่า แล้วมาทำหน้าเลิ่กลั่กเหมือนกลัวเขาหนักหนาให้เห็น ก็แค่หวังดียื่นร่มให้ ไม่นับรวมมันแจ้งจับกันอีก วุ่นวายถึงสารวัตรต้องมาจัดการให้ ยังดีที่ลี่หมวยไม่ทิ้งร่มซึ่งมีแหวนเพชรอยู่ในนั้น ปราบจึงเก็บมาด้วยอีกครั้ง มันน่าฟาดให้เข็ดหลาบจริง ๆ ทั้งที่เมื่อก่อนก็ยังวิ่งตามอยากได้เขาเป็นผัวอยู่ทุกวั
