“อ้ายไปส่ง” (พี่ไปส่ง)
นัยน์ตากลมโตกรอกขึ้นด้านบนทันทีเมื่อแต่งตัวเสร็จหวังเดินออกจากบ้านหลังเก่าซึ่งเหลือเป็นสมบัติชิ้นสุดท้ายของมารดาจากคุณตาคุณยายที่ตอนนี้กลับมาซ่อมแซมเปิดขายอาหารตามสั่ง โดยมีลูกค้าแวะเวียนมาฝากท้องไม่ขาดสาย
เหตุเพราะทุนเดิมครอบครัวก็เป็นแม่ค้าแม่ขายมาตั้งแต่ไหนแต่ไร ตอนหนีบิดาไปอยู่จีนก็ทำงานในร้านอาหารมาตลอด จึงไม่แปลกที่วิชาความรู้ด้านนี้จะไม่เลือนหายไปไหน จนคนที่นี่เริ่มจะติดรสมืออีกครั้ง
แต่ที่แปลกคือบุคคลตรงหน้าซึ่งมาดักเจอเธอนับเป็นวันที่สองแล้วตั้งแต่มาถึง ลี่หมวยโคตรจะไม่เข้าใจในสิ่งที่รุ่นพี่อย่างปราบกำลังทำอยู่เลย
หากจะบอกว่าเขารู้สึกผิดจนต้องมาช่วยงานมารดาเธออยู่บ่อยครั้ง จนหลายคนที่ไม่รู้จักคิดว่าอีกฝ่ายเป็นลูกชายเจ้าของร้าน เขาก็ไม่ละอายแก่ใจในสิ่งที่ตัวเองทำเอาไว้เลยหรือ เพราะต่อให้จะไม่รักลี่หมวยอย่างไรก็ควรจะมีศีลธรรมในใจบ้าง
ไม่ใช่พอเมาแล้วคิดที่
