“ลี่หมวยยยขา!” “ไง จอมแสบทั้งสอง” ให้หลังความวุ่นวายที่ผู้คนมากหน้าหลายตาต่างมาร่วมยินดีกับบัณฑิต มันทำให้ลี่หมวยลืมความกังวลใจที่ก่อเกิดตั้งแต่กลับมาได้เพียงแค่ชั่วครู่ ยิ่งเห็นสิ่งที่คิดว่าจะสามารถหลีกหนีไปได้ไกลแล้วแท้ ๆ ยิ่งทำให้ก้อนสะอึกมันแล่นจุกขึ้นที่ลำคอไปหมด โดยเฉพาะรอยยิ้มภาคภูมิใจของมารดาที่ส่งมาให้กันในตอนนี้ ถ้าถามว่าอย่างไรลี่หมวยถึงยังคิดไม่ตกเพียงเพราะแค่ว่างงาน ทั้งที่มีสมบัติของบิดาแบ่งไว้ให้รองรับแบบสามารถใช้ไปจนตัวตายได้สบาย ๆ นั่นก็คงเพราะผู้เป็นแม่ซึ่งกลับมาจัดการทุกอย่างที่นี่เอาไว้ให้ก่อนนั้น ไม่ได้มีเจตนาที่อยากจะรับทรัพย์สินของผู้ชายคนนั้นเลย ต่อให้เมื่อก่อนพื้นที่ตรงนั้นมันจะเป็นของคุณตาก็ตาม เหตุด้วยมารดาของลี่หมวยในอดีตนั้นรักสามีมาก มีอะไรก็ยอมยกให้เขาไปทั้งหมด จนสุดท้ายมาทราบทีหลังว่าอีกฝ่ายไม่ได้มีใจเสน่หาตนเองเลย รวมถึงยังมีครอบครัวที่รักมากอยู่อีกด้ว

