เจ้ามีปัญญาบ่

“ตกลงที่เอ็งไม่กลับบ้านกลับช่องมาเป็นอาทิตย์ คืออยู่กับลูกสาวคุณเหมยเหรอไอ้ปราบ” เป็นช่วงมืดค่ำของสุดสัปดาห์ที่เจ้าของโรงสีนั้นพาลูกสาวทั้งสองเข้านอนแล้ว ลงมานั่งใบหน้าถมึงทึงรอหลานชายตัวดี ซึ่งทิ้งงานไร่สวนให้หัวหน้าคนงานอยู่ดูแลเองทั้งหมดยังไม่พอ เรื่องที่สิบเพชรพรรณรายณ์ให้ลูกน้องคนสนิทตามสืบนั้นงามหน้าเสียยิ่งกว่า ตอนที่ปราบเห็นผู้ปกครองรออยู่ แข้งขามันเลยลงไปคุกเข่าสำนึกผิดแบบอัตโนมัติ บวชก็บวชจนเขาไปขอให้สึก แล้วมีอย่างที่ไหนถึงไม่ทำอะไรให้ถูกต้องตามธรรมนองคลองธรรมสักอย่าง ทราบว่าอายุเท่านี้กำลังกลัดมัน แต่จะไม่นึกถึงหัวอกมารดาของอีกฝ่ายเลยหรือ แล้วจะไม่ให้เขามานั่งโมโหมันได้ยังไง “ขะ...ขอโทษครับเสี่ย” ปราบไม่มีอะไรจะแก้ตัว เพราะต่อให้ระหว่างสัปดาห์นั้นเขาจะมีออกไปไซต์งานบ้าง แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่ากกกอดอยู่กับเด็กคนนั้นตลอดทั้งเจ็ดวันเต็มจริง ๆ โดยลืมคิดไปเลยว่าต่อให้จะเป็นความส