-40-
หลานชาย
เช้าวันต่อมา
“เมื่อคืนก็พอใจแล้ว จะบอกหนูได้รึยังว่าเฮียจะทำอะไรคุณกิตดนัย” อังอังที่เดินพันผ้าขนหนูสีขาวสะอาดออกมาจากห้องน้ำเอ่ยถามขุนพลที่ยืนสูบบุหรี่อยู่ริมระเบียงด้วยท่าทีสบายใจ
“ใครกันแน่ที่พอใจถึงขนาดเคลิ้มจนหลับไป” ขุนพลพ่นควันบุหรี่ขาวฟุ้งก่อนจะหันกลับมาคุยกับคนตัวเล็กที่ยืนทำหน้ามุ่ยเมื่อถูกเขาเย้าแหย่
“งั้นเฮียก็ลองเคลิ้มหลับไปแบบหนูบ้างไหมคะ” อังอังตอบกลับอย่างประชดประชัน
“ตอนนี้เลยไหมล่ะ”
“เดี๋ยวเถอะนะ” อังอังดุให้กับความทะเล้นของขุนพล
“ตัวแค่นี้ ขู่เก่งจังเลยนะ”
“สรุปเฮียจะบอกหนูได้รึยังว่าคิดจะทำอะไรกันแน่” อังอังรีบวกกลับมาที่คำถามเดิมก่อนที่เขาจะออกทะเลไปไกลมากกว่านี้
“ก็ไม่ได้ทำอะไรเป็นพิเศษ ก็แค่ทำให้มันไม่มีตัง”
“ทำให้ไม่มีตัง ?” ใบหน้าหวานคิ้วขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัย
“ก็ถ้าธุรกิจมันล้มละลายมันก็จะไม่มีเงินมานั่งกินกาแฟที่ร้านไง” ขุนพลพูดด้วยน
