“ตอนไหน...?”
“ตอน... ตอนที่เห็นครั้งแรกค่ะ”
คำตอบที่โพล่งออกไปนั้นทำให้หัวใจของหญิงสาวเต้นแรงระรัว เพราะสิ่งที่พูดออกไปนั้นมันคือเรื่องจริง เรื่องจริงที่ตัวหล่อนเองพยายามทำเป็นไม่สนใจมานาน
“อย่าโกหกปู่นะหญิงแม้น...”
“หญิง... หญิงไม่ได้โกหกค่ะ หญิง... รัก... รักคุณก้องภพ อยากแต่งงานกับเขาจริงๆ”
หม่อมราชวงศ์อติเทพถอนใจออกมาแผ่วเบา
“งั้นปู่ก็คงไม่มีทางเลือกแล้วสินะ นอกจากรับตาก้องภพมาเป็นหลานเขย...”
“คุณปู่ไม่โกรธหญิงนะคะ”
ชายชราถอนใจออกมาอีกครั้งก่อนจะส่ายหน้า “ปู่รักหญิงแม้นมาก แล้วจะไปโกรธหญิงแม้นได้ยังไงกันล่ะ ไม่ต้องห่วงนะหญิงแม้น ปู่จะจัดการทุกอย่างให้เอง”
หญิงสาวมองชายชราตรงหน้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความขอบคุณ “ขอบคุณมากค่ะคุณปู่ ขอบคุณที่เข้าใจหญิง...”
หม่อมราชวงศ์อติเทพยกมือขึ้นลูบศีรษะของหลานสาวอย่างรักใคร่ก่อนจะเอ่ยขึ้น “ปู่รับปากแล้วจะไม่มีทางผิดคำพูดเด็ดขาด หญิงแม้นสบา
