ดวงฤดีส่ายหน้าทั้งน้ำตา “ฤดีถูกขายให้กับเสี่ยคนหนึ่งค่ะ ในขณะที่ตอนนั้นหทัยยังถูกขังอยู่ที่ซ่อง”
“แล้วฤดีพอจะจำซ่องนั้นได้ไหม ซ่องที่ฤดีกับหทัยถูกขังอยู่หลายปีน่ะ” ดวงยิหวาถามอย่างมีความหวัง ขณะลุกขึ้นยืน
ดวงฤดีพยักหน้ารับ ลุกขึ้นยืนตามพี่สาว “ฤดีจำได้ค่ะ แต่พี่ยิหวาไม่ต้องไปหาหทัยที่นั่นแล้วละค่ะ”
“ทำไมล่ะ บางที่หทัยอาจจะยังอยู่ที่นั่น”
ผู้เป็นน้องสาวส่ายหน้าน้อยๆ น้ำตาไหลพรากออกมาอีก “ไม่อยู่แล้วค่ะ หทัยถูกขายออกไปแล้วเหมือนกัน คนในนั้นบอกกับฤดีมา”
ดวงยิหวาทรุดฮวบลงกับเก้าอี้ไม้อีกครั้งด้วยความเจ็บปวด ความหวังพังทลายลงในพริบตา “แล้วนี่เราจะไปตามหาหทัยที่ไหนกันล่ะ เราจะไปตามหาหทัยที่ไหน?”
ดวงฤดีส่ายหน้าน้อยๆ ก่อนจะโผเข้ากอดร่างของพี่สาวเอาไว้แน่น
“สักวัน... สักวันพวกเราสามพี่น้องจะต้องได้เจอกันค่ะ ฤดีเชื่อแบบนั้น พี่ยิหวาก็ต้องเชื่อและอยู่อย่างมีความหวังนะคะ”
ดวงยิหวาร้องไห้อยู่พ
