สุ้มเสียงที่เต็มไปด้วยความเสียดายและเสียใจของคู่สนทนาทำให้ลุคคาอดสมน้ำหน้าไม่ได้ ก็เพราะผู้ชายคนนี้ไม่ใช่หรือ เรื่องถึงได้ยุ่งวุ่นวายแบบนี้ และเพราะหม่อมราชวงศ์อติเทพไม่ใช่หรือที่ทำให้เขากับดวงฤดีต้องห่างไกลกัน
“งั้นคนที่ผมต้องไปขอบคุณคงต้องเป็นคุณหญิงแม้นสรวงสินะครับ”
“ก็แล้วแต่คุณลุคคาเถอะ ผมไม่มีความคิดเห็น”
รอยยิ้มผ่อนคลายครั้งแรกในรอบสองสัปดาห์ของลุคคาระบายเต็มดวงหน้า
“แต่ถึงยังไงผมก็ต้องขอบคุณท่านชายครับ”
“ขอบคุณผม...? ขอบคุณผมทำไม ผมทำให้คุณลำบาก อย่าลืมสิ”
ลุคคาระบายยิ้มบางๆ “ที่ผมขอบคุณท่านชาย ก็เพราะสิ่งที่ท่านชายทำลงไปทำให้ผมรู้หัวใจตัวเองยังไงล่ะครับ รู้ว่าผมรักใคร และต้องทำเพื่อใคร”
“น่าอิจฉายายเด็กสิบแปดมงกุฎนั่นนัก สุดท้ายก็ได้เทพบุตรไปครอบครอง”
ลุคคาอมยิ้มและลุกขึ้นยืน “ตรงกันข้ามครับ ดวงฤดีได้พญามัจจุราชไปครอบครองต่างหาก ขอบคุณอีกครั้งนะครับท่านชาย ผมจะไม่มีวันลืม
