“คิดว่าผมอยากแตะต้องคุณหญิงนักหรือไง”
แม้นสรวงน้ำตาร่วง แต่ก็ยกมือขึ้นป้ายมันทิ้งได้ทัน “ถ้าไม่อยากแตะก็อย่ามาแตะ แล้วก็ไสหัวออกไปจากที่นี่ได้แล้ว ฉันจะขึ้นตึก”
“เสียใจด้วยครับ เพราะที่ผมมาที่นี่ เป็นคำสั่งของท่านชาย”
“คุณปู่...” หญิงสาวพึมพำเรียกชื่อหม่อมราชวงศ์อติเทพเสียงเบาหวิว
ก้องภพหัวเราะร่วน มองสตรีตรงหน้าด้วยสายตาชิงชัง “ถ้าสิ่งมหัศจรรย์ในโลกนี้มีจริง สิ่งแรกที่ผมจะทำก็คือ...”
เขาจ้องหน้าหล่อนเขม็ง ไม่มีความอาทรในสายตาคมกริบของเขาเลย
“การทำให้คุณหญิงหายไปจากสายตาของผม...”
คนฟังเม้มปาก ตาแดงก่ำ จากนั้นก็หันหน้าเดินหนี ก้องภพปราดเข้าไปคว้าแขนกลมกลึงเอาไว้และกระชากให้หญิงสาวหันมาหา
“จะหนีไปไหนล่ะครับ ผมยังพูดไม่จบ”
“แต่ฉันไม่มีอะไรจะพูดกับคุณ ปล่อยแขนฉันได้แล้ว” แม้นสรวงบิดแขนของตัวเองออกจากการเกาะกุมของก้องภพได้สำเร็จ และจากนั้นหล่อนก็วิ่งออกจากมุมอับเข้าไปในตึกทั้งน้ำตา
