ลุคคาตื่นขึ้นมาในเช้าของวันใหม่พร้อมๆ กับอาการปวดศีรษะอย่างรุนแรง ชายหนุ่มยันกายลุกขึ้นนั่งพิงกับหัวเตียงด้วยสภาพอิดโรย สายตาของเขาจับจ้องไปที่เตียงนอนข้างกาย แล้วความปวดใจก็แล่นพล่านเข้ามาในอกอีกครั้งหลังจากที่แอลกอฮอล์ช่วยทำให้เขาลืมเลือนมันไปได้ชั่วคราว
“เธอหายไปไหนกันดวงฤดี...” มือหนาแตะลงบนเตียงนอนข้างกายเบาๆ ดวงตาของลุคคาแดงก่ำไปด้วยความเจ็บปวดทรมาน
“ฉันผิดมากนักหรือไง เธอถึงได้ทิ้งกันไปแบบนี้”
ลุคคาหยิบหมอนที่ดวงฤดีเคยหนุนนอนขึ้นมากอดก่อนจะฝังหน้าซบลงไป สูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่หญิงสาวทิ้งเอาไว้ แล้วหยาดน้ำตาแห่งความขมขื่นก็ไหลออกมาจากตา ความเจ็บปวดที่ผู้ชายอย่างเขาไม่เคยลิ้มรสชาติมันมาก่อนเลยในชีวิต ความเจ็บปวดที่ทำให้ลุคคา ซามายาส ซาโนลี่ต้องหลั่งน้ำตาออกมา
“ฉันคิดถึงเธอนะดวงฤดี ฉันรักเธอ...”
ชายหนุ่มคร่ำครวญออกมา เพิ่งรู้เดี๋ยวนี้เองว่าศักดิ์ศรีมันไม่ได้ช่วยเยียวยาหัวใจของเขาได
